All I can(not) eat.

Zondag avond zat ik daar weer: met een overvolle maag op de bank. Het fenomeen waar ik slachtoffer van was geworden heet ‘all you can eat sushi’. Mijn fysieke staat was treurig maar waar: calorieën voor drie dagen gegeten en als een aangespoelde walvis op de bank geëindigd. 

Kleine uitleg om duidelijk te maken dat ik heeuus niet elke dag aan de sushi en tepanyaki zit. Mijn moeder wordt bijna 50 jaar en dit moest natuurlijk gevierd worden.

De feestdag begon vroeg met de bezorging van een 3,5 meter hoge opblaas Sarah (ja wij zijn van die kutkinderen die dat soort dingen doen). Hierna volgde een gezellige middag met taart en tapas. Manlief en ik hadden de hele stad afgezocht naar de meest gênante bejaarde spullen (kunstgebit-tabletten en een wandelstok enzo, nogmaals wij zijn dat soort kinderen).

Allemaal lachen, gieren, brullen natuurlijk.

De middag eindigde bij de all you can eat sushi tent, een erg populair concept in Almere. De japanse restaurantjes schieten hier als paddestoelen uit de grond. Ik bedoel wie wil zich nu niet volvreten met middelmatige kwaliteit sushi voor een schappelijk prijsje?

Precies. Iedereen wil dat.

Maar nu komt het probleem, of eigenlijk: mijn probleem. Ik kan niet overweg met all you can eat. Keer op keer neem ik me voor om rustig aan te doen. Niet te veel frituur hapjes te eten en het 5 rondes vol te houden. Ik honger mezelf de hele middag uit om zoveel mogelijk te kunnen profiteren van het concept.

Dan komt dus dat moment dat ik de eerste ronde mag bestellen, met een luid knorrende maag en kwijl dat bijna m’n mond uit loopt begluur ik de menu-kaart. En dan komt er toch een soort hebberigheid over me heen, ALLES wil ik en ik wil het NU. Ik heb hier al de hele week naar uitgekeken kan me nu niet meer inhouden. Dan ga ik toch weer voor die frituurhapjes, mini-loempia’s, pansit, gebakken banaan noem maar op! Echt niet dat ik met een soepje of een zeewiersalade begin.

Jammer genoeg moet ik dus altijd na 3 rondes weer tot de conclusie komen dat ik vol zit. Of beter gezegd: propvol en nog net in staat om naar de auto te waggelen. Waarschijnlijk zijn ze bij dat restaurant dol op klanten zoals ik omdat ik me meteen volvreet met de hapjes die het goedkoopst zijn om te maken.

Maar goed, ik blijf het lekker vinden en ik ga toch elke keer weer terug met het voornemen om het deze keer echt tot die magische laatste ronde te halen.

Er moet altijd iets blijven om naar toe te werken ten slotte…

Random foto van frituurhapjes en het soort rotzooi dat ik graag eet!
Random foto van frituurhapjes en het soort rotzooi dat ik graag eet!

 

Lees meer:

6 reacties

  1. Gefeliciteerd met je moeder! Ik vind dat eigenlijk best wel een talent, dat je zo veel kunt even bij een ‘all you can eat restaurant’! 🙂 Ik ben altijd na 1 rondje al klaar.

    1. Dankjewel!! hahaha, nou na veel oefenen haal ik het wel verder dan ronde 1, maar het hangt ook af vanaf hoeveel dingen je per ronde mag bestellen.

  2. Niets om je voor te schamen.. Ook Erica en ik zaten afgelopen zaterdag “al” na drie rondes vol. En wij waren wel met de salades en sushi’s begonnen… En ja ook wij hadden ’s middags heel weinig gegeten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.