Ik ben mezelf niet meer.

Sinds een maand of wat krijg ik ineens post die aan iemand anders geadresseerd is. Mijn salarisstrookje wordt ineens aan iemand anders gestuurd. Ze heeft wel dezelfde voornaam maar er is toch iets anders. Daar achter Nienke staat ineens iets dat er niet hoort.

Ik ben dus getrouwd. En ik heet nu dus anders. Toen ik in het huwelijksbootje stapte zei ik daarmee vaarwel tegen mijn achternaam. Natuurlijk ging dit geheel vrijwillig en ben ik er hartstikke blij mee maar toch is er iets heel vreemds aan. De naam waar ik 24 jaar mee doorbracht, de naam die ik boven honderden proefwerken zette en de naam waarmee ik mijn diploma’s ondertekende die is er niet meer.

Er zijn heel veel mensen die het raar vinden dat ik deze keuze maakte, ik heb zo vaak gehoord dat ‘ze dat zelf nooit zouden doen’. Waarom ik er wel voor koos weet ik ook niet zo goed, ik weet alleen maar dat ik het altijd zo heb gewild. Ik wil dezelfde naam als mijn man en alle 10 kinderen die we samen nog gaan maken… Onze naam staat nu voor ons gezinnetje (je snapt wel dat de katten ook mijn man zijn naam hebben gekregen) het symboliseert voor mij dat dit nu m’n belangrijkste familie is.

Een dubbele naam wilde ik niet, dat lijkt me zo onhandig, dan past hij nergens meer in van die invul vakjes. Dus toen ging ik maar voor de ouderwetse keuze: mijn meisjesnaam (hoe raar om dit woord te gebruiken..) ging het vuilnisvat in en er kwam iets anders voor in de plaats.

Maar goed, nu zit ik dus midden in het proces van mijn naam veranderen. Ach jongens wat heb ik een hekel aan die administratieve rompslomp. Overal gaat het weer anders. Van drie klikken op een website tot langskomen met je paspoort alles zie ik voorbij komen. Facebook heeft me gelijk op dag 1 al gefuckt (verander nooooit je naam na iets te veel wijn op je trouwfeestje). Mijn nieuwe naam heeft namelijk een tussenvoegsel die door autocorrect nu op Facebook met een hoofdletter staat. Lame! Omdat Facebook van ‘echte mensen’ houdt mag je maar 1x per 60 dagen je naam veranderen, dus ik moet nog even wachten voor ik het kan verbeteren.

Het zal een kwestie van tijd zijn, maar als ik nu mijn naam ergens zie staan dan heb ik niet het gevoel dat ik dit ben. Als ik gauw ergens mijn paraaf neerzet dan zet ik standaard nog mijn oude paraaf. Maar als ik er bij nadenk zet ik mijn nieuwe paraaf en dan word ik daar blij van. Hoe raar en onwennig het ook voelt ik ben blij met mijn keuze! Wie weet vergeet ik mijn meisjesnaam ooit nog wel een keer 😉

 

Lees meer:

1 reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.