Een avontuurlijke avondwandeling!

‘kom laten we gaan wandelen in het kromslootpark, gewoon even een uurtje omdat het zulk mooi weer is’ AHUM.. we zijn onze wonden (oke muggenbulten) nog aan het likken.

Het kromslootpark een een park/bos achtig geval in Almere met allemaal leuke slootjes en bruggetjes, en een uitgestippelde wandelroute vanaf de plek waar wij onze auto hadden geparkeerd (de blauw route). Vol goede moed begonnen wij gister avond aan de blauwe route. Braaf als wij zijn volgde we alle bordjes nauwkeurig (afgezien van dat eerste bordje dat heel misschien de andere kant op wees). Lekker aan de wandel, bruggetjes over schapies bekijken helemaal top!
DSC_0170

Het was rond een uur of acht en het licht scheen heel mooi door de bomen, wat een paar mooie plaatjes opleverde:
DSC_0191
DSC_0194
DSC_0197

So far so good, wij liepen daar heerlijk, met nog geen flauw benul van wat ons te wachten stond. De wandeling begon een wat grimmiger sfeertje aan te nemen toen we onder de bomen vandaan kwamen en ineens midden in een kudde koeien/stieren/buffels/iets met grote horens stonden.

daar staan de horrorkoeien, op veilige afstand nog even een foto gemaakt.
daar staan de horrorkoeien, op veilige afstand nog even een foto gemaakt.

Wat nu? Doorlopen? Terug gaan? We hadden er al een aardig eindje op zitten en dachten (naïef als we waren) dat we er wel bijna waren. Zonnebrillen af en camera’s weg gestopt (om de koeien niet bang te maken) zijn we heel rustig langs ze gaan lopen. We zijn allebei nogal stads, weten wij veel hoe je met koeien om moet gaan (en dit waren geen schattige campina-koeien maar bruine harige met horens!). Dus gingen we in Bear Grylls (discovery channel anyone?) modus: geen abrupte bewegingen, niet naar ze kijken en stil doorlopen.

We liepen over soort grasdijkje tussen het riet en er stonden een aantal koeien in het riet te eten, man! Engste geluid ooit! Alsof ze elk moment uit het riet wilde springen om ons op te eten (wat eten koeien ook al weer?).
Maargoed, met elke stap lieten we de hororbeesten verder achter ons, we dachten dat we nu het ergste wel achter de rug hadden (terwijl we heel hard hoopte niet nog meer koeien tegen te komen).

De angst voor de koeien zakte een beetje weg toen we midden in een schattige kudde schaapjes terecht kwamen, deze probeerde ons niet op te eten.
DSC_0211

Het pad waar we op liepen veranderde langzaam in een distel/berenklauw hindernis parcours en we kregen het gevoel dat hier al heel lang niemand meer had gelopen. Toen we onder een groep bomen vandaan kwamen en tegen een hek aan liepen wisten we het zeker, we zaten niet langer op de blauwe route…

De vermaande route liep in een cirkel waarvan we op dit punt zeker 80% hadden afgelegd, dus terug gaan (langs de horrorkoeien) was geen optie. De andere kant van het hek, daar moesten we zijn, daar stond ons autootje op ons te wachten. Onder dwang van heel veel muggen besloten we langs het hek te klimmen en met behulp van google maps maar ongeveer de goede kant uit te gaan lopen. Er volgde nog heel erg veel distels, brandnetels, twee hekken om over te klimmen en een brug die op instorten stond maar ongeveer een half uur later liepen we op het fietspad! Haleloeja!

Moe, vies en nog een beetje trillerig van alles wat we hadden meegemaakt liepen we naar de auto. Op weg naar huis hebben we onszelf getrakteerd op een ijsje bij de McDonalds, zo’n spannende avond maak je immers niet vaak mee!

Lees meer:

1 reactie

  1. Super leuk verhaal, en ook leuke foto’s. Je kunt hartstikke goed schrijven. Alleen had ik die gevaarlijke super koeien wel willen zien…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge