Bloggen, en waarom ik er zo lang mee heb gewacht.

Mijn eerste blog verscheen in februari online, vanaf ongeveer mei (omdat ik na de eerste drie posts er gelijk weer mee stopte…) ben ik ‘serieus’ aan het bloggen. Maar waarom duurde het zo lang voordat ik een blog begon?

Oké serieus zijn mijn blog-pogingen misschien niet te noemen, ik heb geen agenda met gekleurde post-it’s met blog inspiratie. Ik heb geen planning met welk onderwerp wanneer aan bod komt, zodat het lekker gevarieerd is. Als ik drie keer per week over mijn katten wil bloggen dan doe ik dat. Gewoon omdat het kan.

Ik vergeet nog steeds om overal foto’s van te maken, ik faal op instagram omdat mijn eten op is voor dat ik er een foto van heb gemaakt. Mijn bureau is niet opgeruimd, er staat geen Imac met een geurkaars en random plastic dierenfiguurtje op (want dat is zo leuk voor de foto). Geen zorgen, ik blog gewoon op de bank in mijn met kattenhaar besmeurde joggingbroek.

Maargoed, waar was ik? Ik ben nu ongeveer een half jaar regelmatig aan het bloggen en ik begin het steeds leuker te vinden. Ik durf elke keer dat ik wat schrijf een beetje meer mezelf te zijn, het gevoel dat bloggen moeilijk is dat is er niet meer.

Sterker nog, hoe meer ik hier uitkraam, hoe meer ik me afvraag waarom ik hier niet jaren geleden mee gestart ben. Het is namelijk best wel iets voor mij eigenlijk (dat zijn niet eens mijn eigen woorden.. )

Er zijn een aantal redenen waarom ik niet eerder begon met blogjes schrijven. Hoewel ik altijd wel dagboeken heb gehad en ik schrijven altijd een fijne uitlaatklep heb gevonden, was beginnen met bloggen moeilijk. De stap zetten naar een openbare plek, waar iedereen kan lezen wat ik schrijf, die was groot.

Voornamelijk omdat ik bang was voor commentaar. Commentaar op mijn spelling of grammatica, ik ben opgegroeid met een taal-nazi als zusje en moeder (sorry als jullie meelezen..) en ik weet dat ik hier niet altijd even sterk in ben. Of vervelende reacties op de inhoud, vooral omdat ik eerlijk wil zijn op mijn blog. Ik wil hier een kijkje in mijn leven geven en daar horen ook mindere momenten bij. Vaak zijn dit juist de dingen waar ik over wil schrijven, omdat dit me helpt om het een plekje te geven (En ja, dan scheep ik jullie er dus mee op :p)

Maar hoe meer ik online gooi, hoe meer ik merk dat het vervelende commentaar uit blijft. Dit kan dus twee dingen betekenen:
1. Niemand leest dit
2. Jullie zijn gewoon vet aardig en willen helemaal geen gemene dingen zeggen.

Eeuwige optimist die ik ben ga ik voor optie 2.

samenbloggen

Lees meer:

3 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge