Over het leven tegenwoordig.

Oke, Hoi.

Toen was er ineens bijna een heel jaar voorbij. Het leven, mijn leven, raast gewoon door, of ik nu iets op papier zet of niet.

En zoals het altijd gaat met al mijn hobby’s, viel het hier stil. Ik heb ondertussen een beetje geaccepteerd dat ik gewoon zo ben. Op een bijna manische manier beweeg ik heen en weer tussen allerlei hobby’s. Sinds ik hier voor het laatst schreef heb ik o.a: besloten dat ik weer wilde gaan tekenen en een super dure set potloden aangeschaft. Besloot ik te gaan leren aquarellen, bleek super handig met een baby en een peuter in huis… Er werd gehaakt en ik leerde mezelf breien, maar maakte nooit iets af. Zijn er meer mensen met een hele kast vol onafgemaakte projecten? (please say yes). Voor mijn verjaardag kreeg ik een naaimachine waarna ik mezelf een spoedcursus poppen maken gaf. Bedacht voor wie ik allemaal poppen kon gaan maken, maar stopte na twee.

Oja: naast al deze hobby’s (en ik ben er vast nog een paar vergeten) was ik ook nog ‘gewoon’ moeder. En vrouw van iemand die dit alles altijd met liefde aanschouwd en (bijna) elke nieuwe hobby aanmoedigt. En werknemer. En dochter en schoondochter en huishoudster en kok en katten-baasje en wasvrouw en en..

Begin dit jaar stortte ik me vol overgave op duurzamer leven. Plastic ging in de ban en voor de kinderen werd alleen nog maar duurzame kleding en speelgoed gekocht. Mijn shampoo ruilde ik in voor een zeer verantwoorde haarzeep (geen plastic verpakking of enge chemicaliƫn), die geweldig werkte tot ik na drie weken alleen nog maar aan de jeuk op mijn hoofd kon denken. Boodschappen doen zonder plastic te kopen bleek zo moeilijk dat ik eerlijk moet bekennen dat ik de handdoek een beetje in de ring heb gegooid. Maar ondertussen heb ik wel nachtmerries over plastic-soep en die microplastics die we kennelijk allemaal opdrinken en inademen. Ook heb ik af en toe een paniek aanval over hoe dat nou allemaal moet met de aarde en of er nog wel een toekomst voor mijn kinderen (of hun kinderen) is.

Ik begon me meer en meer te irriteren aan de hoeveelheid tijd die ik doorbreng op mijn telefoon. Twitter gooide ik van mijn telefoon en ik stapte uit ongeveer 20 Facebookgroepen omdat ik alle prikkels en alle ellende niet meer aan kon. En nog steeds zit ik te veel achter mijn telefoon. Ik weet het. Het stoort me. Maar als ik de ene verleiding verwijder ontstaat er telkens weer een nieuwe. Social media is een raar en verslavend medium, wat al met mijn leven verweven is sinds ik op mijn 14 of 15e een CU2 pagina aanmaakte. Instagram is gevuld met vrienden die geen vrienden zijn, ik ken ze niet echt. Als ik vandaag mijn account zou verwijderen zou niemand me missen. Toch blijf ik verdwijnen in de vortex van insta-stories en zwijmelen bij hashtags met de meest prachtige foto’s.

Ik denk veel na over de dingen die ik zou moeten doen. Dingen die ik zou moeten verbeteren en of ik wel genoeg blijf leren over het leven. Zo zou ik bijvoorbeeld moeten minimaliseren en minder focus moeten leggen op spullen. Ik zou beter willen kunnen praten met mensen, en meer vrienden moeten maken.
Ik zou vaker bij allerlei familieleden en vrienden langs moeten gaan, maar tegelijkertijd zouden we meer tijd als gezin moeten doorbrengen. Ik wil beter mijn best doen om een leuke vrouw te zijn en energie steken in mijn relatie. Beter voor mezelf zorgen, gezonder eten, vaker make-up op doen en vaker mijn benen scheren. Er is zoveel dat moet, terwijl ik soms al blij ben als ik de kinderen heelhuids en enigszins schoon in bed heb ’s avonds.

Soms zit het zo vast in mijn hoofd met alles dat ik van mezelf moet, dat er helemaal niks meer gebeurd. Dan ben ik zo bang om fouten te maken, of dat iemand me maar lastig vind, dat ik liever niets doe. En soms herken je dit soort gedrag van jezelf pas als je een driejarige hebt die een perfecte spiegel is.

Zie ik mezelf zo hard terug in mijn kind dat het bijna pijn doet. En dan begin ik weer met nadenken over hoe ik moet veranderen om dit in ieder geval niet te veel aan haar door te geven.

Lees meer:

2 reacties

  1. Wat kun je toch goed schrijven, dat bewonder ik.
    Niet alleen dat, je hebt er ook lef voor nodig om zo te durven schrijven.

  2. Wow, dit is echt super herkenbaar hoor! Zelf moeder van twee kinderen en honderdduizend hobby’s die ik telkens niet afmaak. Je bent niet alleen.
    Wees niet te hard voor jezelf <3

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.