Bevallingsverhaal, de geboorte van Yuna.

Ik geloof dat ik er ondertussen wel aan toe ben om dit op te schrijven. Mijn bevalling van Yuna, het was er eentje voor de boekjes hoor! Ik kijk er met een super goed gevoel op terug, ook al was het op sommige momenten echt wel even pittig! Maar uiteindelijk kwam alles uit mijn bevalplan goed!

Als ik 38.5 weken zwanger ben ga ik, zoals zo ongeveer elke avond, op tijd naar bed. Boas blijft nog een tijdje beneden om wat te gamen. Elke avond ga ik naar bed met zo’n gevoel van: ‘nog geen baby… misschien vannacht dan??’ Ik val in slaap en slaap een uurtje of twee, dan word ik wakker van Boas die naar bed komt. Hij had ineens het gevoel dat hij maar niet te laat naar bed moest gaan voor het geval er ineens een baby zou komen ofzo. Oftewel hij heeft voorspellende gaves.

De plop.

Toen gebeurde het! Ik voelde de plop. Eerst dacht ik nog: ‘wat een rare schop was dat’, daarna bewoog ik me een beetje en kwam er een guts vruchtwater naar buiten. Onmiskenbaar vruchtwater, ik herinnerde me het gevoel van de vorige keer dat mijn vliezen braken, maar nu was er wel meer vocht. ‘Oh het is hier een beetje nat’ zei ik tegen Boas. Toen ik mijn bed uit klom kwam er nog meer uit en toen sloegen de zenuwen een beetje toe. Het ging beginnen!!

Omdat Yuna nog niet helemaal was ingedaald moest ik direct de verloskundige bellen, zodat ze even kon komen voelen of ze nu wel was ingedaald. Het was ondertussen middernacht en ik voelde me een beetje bezwaard om te bellen, vooral omdat ik zelf het gevoel had dat ze sowieso was ingedaald. Na dat we een beetje van de schrik waren bekomen belde ik toch de verloskundige en gingen we naar beneden om haar op te wachten.

De verloskundige kwam en deed alle controles, ze voelde dat Yuna inderdaad ingedaald lag. Mijn bloeddruk was ineens wel erg hoog maar dat zou heel goed door de schrik/stress van het moment kunnen komen. Alles zag er verder goed uit. Nu konden we gaan wachten op de weeën. Dan maar proberen te slapen ofzo, het was inmiddels een uur of 1 en wie weet hoe lang het nog zou kunnen gaan duren. Boas sliep snel en ik lag nog even wakker en google-de nog even vanalles over gebroken vliezen. Uiteindelijk ben ik toch in slaap gevallen.

Weeën

Rond 5 uur werd ik wakker van buikpijn, iets dat toch echt wel eens een wee zou kunnen zijn. Bij mijn eerste bevalling begonnen de weeen niet vanzelf en ik wist dus niet zo goed hoe een opbouw in weeën zou voelen. Maar dit deed best pijn, het was zeker meer dan een beetje kramp. Ik downloadde een weeën-timer en begon een tijdje bij te houden wanneer de krampen kwamen. Er was nog niet echt een patroon in de ontdekken. Toen vond ik het toch wel nodig om Boas eens wakker te maken en hem naar beneden te sturen om het bevalbad op te gaan zetten. Je weet het maar nooit, het kon natuurlijk ineens snel gaan (boy was I wrong).

Ik kon de weeën prima opvangen en bleef nog een tijdje in bed liggen. Toen Merle rond 8en wakker werd heeft Boas haar naar opa en oma gebracht. Ik scharrelde wat door het huis en op een bepaalde manier ‘genoot’ ik zelfs een beetje van de weeën. Mijn lichaam was bezig! De bevalling was op gang aan het komen en hoogstwaarschijnlijk zou ik die dag mijn meisje gaan ontmoeten. Het mooie patroon in de weeën bleef echter uit. We mochten bellen als ik elke 5 minuten een wee van meer dan een minuut had, maar dat kwam maar niet.

Een oude bekende

Rond een uurtje of 11 begon ik het wel een beetje zat te worden en besloot ik toch maar eens te bellen. Ik werd onzeker doordat ik al best lang weeën had maar niet regelmatig genoeg. De verloskundige stond net op het punt om mij te bellen en vroeg of ik het fijn vond als er even iemand kwam kijken. 23 december bleek de drukste dienst van het jaar te zijn bij mijn praktijk (iedereen wilde die kinderen er voor de kerst nog even uit hebben ofzo). Mijn verloskundige moest dus even opzoek naar een back-up om bij mij te kunnen komen kijken.
Laat ik nu net 1 verloskundige in Almere kennen, omdat we samen op het vwo zaten. Juist: die was dus beschikbaar en wilde wel komen kijken, ik werd eerst netjes gebeld of ik het niet erg vond dat het een bekende was. Nee hoor dat vond ik niet erg. Ze was super professioneel  toen ze er was en ik zag haar echt niet als oud-klasgenoot maar als verloskundige. Ik was trouwens al lang blij dat er iemand kwam.
De baby en ik werden weer even gecontroleerd en alles ging goed met ons. De verloskundige vond de weeën ook nog erg onregelmatig maar heeft wel een hele tijd bij me gezeten omdat het patroon zo wisselde. Vanwege de gebroken vliezen was ze erg voorzichtig met ontsluiting voelen en dat heeft ze ook uiteindelijk niet gedaan. Na een uurtje ofzo besloten we dat ze beter weg kon gaan zodat ik me beter kon gaan ontspannen en de weeën hopelijk meer door zouden gaan zetten. Uiteraard mocht ik op elk moment bellen als ik wilde dat er weer iemand kwam kijken.

Stomme ongelijke weeën! Geen patroon te bekennen.
Wasvouwen en schoonmaken.

Ik besloot dat ik maar afleiding ging zoeken. Ik ging op zolder nog een wasje vouwen en rommelde nog wat in de babykamer. Volgens mij heb ik zelfs de vluchttas opnieuw ingepakt. Daarna ben ik nog Merles speelgoed gaan opruimen en schoonmaken. De afleiding leek er alleen voor te zorgen dat de weeën helemaal afzakte. Alsof ik te ontspannen was ofzo. Ondertussen stond dat bevalbad me maar aan te staren en langzaam maar zeker begon de moed me in de schoenen te zakken. De tijd tikte door en als ik niet binnen 24 uur bevallen zou zijn mocht ik alsnog naar het ziekenhuis.

Ergens rond lunchtijd brak ik. Die weeën deden pijn, ik was moe, ik wilde mijn baby en dit zou toch sneller moeten gaan bij zo’n tweede? Ik zag ondertussen mijn hele thuisbevalling in het water vallen (get it? Ha ha) en moest even heel hard huilen. Boas was tot nu toe een beetje zijn eigen ding aan het doen (lees: aan het gamen) omdat ik gewoon een beetje met rust gelaten wilde worden. Maar vanaf dit moment kwam daar een omslag in.

Boas dwong me om in beweging te komen (ik was ondertussen op de bank gestrand) en we liepen samen rondjes op de muziek van serious request. Hij stelde nog voor om buiten te gaan wandelen, maar ik was ondertussen op het punt dat de weeën zoveel pijn deden dat ik me ergens aan vast moest houden tijdens een wee. Dus dat zag ik niet helemaal zitten (zag mezelf al aan een of ander tuinhekje hangen omdat ik niet meer verder kon). De weeën begonnen dus echt steeds meer pijn te doen, maar dat mooie patroon dat nodig zou zijn ontbrak nog steeds. Soms zat er 3 minuten tussen, soms 6, soms 8 en de lengte van de weeën varieerde ook nog steeds. Toen besloot Boas dat ik maar even onder de douche moest gaan staan. De weeën werden hier nog pijnlijker en soms zat er zelfs maar 1,5 minuut tussen. Omdat ik het bijna niet meer trok van de pijn liet ik Boas de verloskundige maar weer bellen. Het was nu ongeveer half 3 denk ik. Ze kwam gelijk onze kant op en mijn eigen verloskundige was weer beschikbaar dus dat was super fijn!

Het bad moet nu vol!!

Eenmaal aangekomen zag ze direct aan me dat ik echt wel serieuze weeën had. Bijna huilend verkondigde ik haar dat ze alleen nog steeds niet regelmatig genoeg kwamen. Toch gaf ze aan dat Boas het bad maar moest gaan vullen (hadden we vanwege de watertemperatuur nog niet gedaan) en dat ze wel even zou gaan voelen hoe de zaak ervoor stond. Ik was er ondertussen van overtuigd dat ik mezelf aan het aanstellen was en dat ze zou gaan zeggen dat ik pas een paar centimeter ontsluiting had. Ik had ook al besloten dat ze me dan maar naar het ziekenhuis moesten brengen om me plat te spuiten. Maar toen ze me ging toucheren begon ze al vrij gauw te glimlachen en gaf ze me het beste nieuws van de dag: Ik was er bijna! Ze zei niet hoeveel centimeter (later zei ze dat het 9 was) maar dat ik maar gauw dat bad in moest, want dit was het allerlaatste stukje.

Nog een plop!

De verloskundige gaf aan dat ze de rest van mijn vliezen ging breken (kennelijk had ik een hoge scheur en was de onderkant nog heel). Ze begon een veel te lange uitleg over het ‘gereedschap’ dat ze hiervoor ging gebruiken. Ik kon me niet concentreren op iets wat er tegen me gezegd werd terwijl de weeën maar door gingen. Voordat ze echter met haar vliezenprikker (geen idee of het zo heette) aan de slag kon voelde ik weer een plop en werd onze bank gedoopt met vruchtwater. Voor mijn gevoel was de verloskundige vervolgens veel te druk met het proberen te redden van onze bank, terwijl ik alleen maar wilde dat ze me door die weeën heen hielp. Onze bank is trouwens goed hersteld hoor, je ziet er niks meer van (tussen al die andere vage vlekken die er al op zitten).

Eindelijk het bad in

Terwijl Boas ondertussen zo snel mogelijk het bad aan het vullen was en de kraamhulp ging bellen was de verloskundige van alles aan het klaarzetten en uit haar auto aan het pakken. Daar was dan eindelijk het moment waar ik al de hele dag op wachtte: ik ging het bad in! Hoera!
Ik zat nog niet half onder water en kreeg het een beetje koud. Maar veel tijd om hier over na te denken had ik niet. Ik was zo gelukkig en trots omdat ik eindelijk het gevoel had dat mijn ‘droombevalling’ ging gebeuren. Terwijl het bad verder vulde had ik de meest pijnlijke weeën ooit en volgens mij heb ik meerdere keren gezegd dat ik het niet kon en niet meer wilde. Toen ik net ‘onder water’ zat kreeg ik de eerste perswee. Ik herkende dat gevoel gelijk en zei dat ook tegen de verloskundige. Die nog druk bezig was met de voorbereidingen. Ik mocht als ik wilde al mee gaan persen.

Op dit punt zat ik denk ik zo’n 15 minuten in het bad. Bij de tweede perswee kon ik (als ik er nu aan terugdenk) heel duidelijk voelen dat Yuna naar buiten gleed. Ik had nog nauwelijks geperst, ook omdat iedereen nog zo druk bezig was (de kraamhulp was er nog niet eens). Hierna voelde ik ‘the ring of fire’ (als je ooit bevallen bent weet je wat ik bedoel 😉 ) en wist ik eigenlijk al wel dat het hoofdje er al (bijna) uit moest zijn, dit gevoel wist ik ook nog heel goed van mijn eerste bevalling.

Maar omdat het allemaal zo snel ging kon ik het ook niet helemaal geloven. Ik zei dat het brandde en de verloskundige kwam even kijken. Later zei ze dat ze alleen even kwam kijken of er misschien al iets gebeurde tijdens het persen (wat ik nog niet eens echt gedaan had). En ja hoor, Yuna kwam er al bijna uit. Toen heb ik nog twee persweeen gehad waarbij ik een beetje meehielp en toen kon ik mijn dochter opvangen! Wat trouwens nog best lastig is als je op handen en voeten zit want zo was ik in het bad gestrand. Ik pakte haar aan draaide me om, legde Yuna op mijn borst. Ze was zo relaxed dat we even dachten dat er iets mis met haar was, ze was namelijk helemaal slap. Maar toen ze met haar hoofdje boven water kwam hoorde we dat prachtige geluid van het eerste huiltje.

Terwijl het bad nog aan het vullen was zaten Yuna en ik in het warme water. De placenta werd geboren en nadat de navelstreng was uitgeklopt knipte papa die door. Haar aankomst in de wereld was zo fijn, rustig en intiem!

Omdat er geen kraamhulp was moest Boas super veel doen: foto’s maken, spullen aangeven, kruiken maken en ook nog zijn dochter op de wereld zien komen. Maar achteraf vond hij dit heel fijn omdat hij zich heel nuttig gevoeld heeft (in tegenstelling tot mijn eerste bevalling).

nog vast aan mama

Precies om 16:00 werd Yuna Mirre geboren. Ze woog 4000 gram. Achteraf had het niet veel gescheeld of dat hele bad had ik kunnen vergeten en Boas had haar kunnen opvangen. De verloskundige was eigenlijk nog maar net binnen en we hadden niet later moeten bellen.

Maar uiteindelijk sloot alles zo goed op elkaar aan en leek het wel of alles zo had moeten zijn. De aanloop was best lang maar het echt hele pijnlijke stukje duurde maar een paar uur en het einde was super! Kan het iedereen aanraden 😉

Liefs, Nienke

3

Lees meer:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge