Eerste tijd met Yuna

Yuna is nu 2,5 week oud dus leek het me leuk om even een stukje te schrijven over hoe het nu gaat, met haar en met mij. Lees mee met mijn overbezorgde moeder-rant waarvan de conclusie eigenlijk is dat alles goed gaat.

Het gaat dus eigenlijk best wel goed (ja dat zei je net al). In zo verre dat ik eigenlijk aan het wachten ben tot er iets fout gaat ofzo? Tot ik er achter kom dat alles helemaal niet zo goed gaat en ik van alles fout doe of vergeten ben ofzo. Yuna is tot nu toe een heerlijke baby. Ze slaapt en drinkt en plast en poept. En oja, zo heel af en toe huilt ze ook even, maar er wordt hier in huis door de peuter meer gehuild dan door de baby.

Tot nu toe. Knock on wood

Eigenlijk is het grootste zorgen puntje mijn brein, dat kan namelijk niet stoppen met zich druk maken om alles. Ik was dus totaal vergeten hoeveel onzekerheid zo’n kleine baby met zich meebrengt. Zoals je in de blog over de kraamweek kon lezen was Yuna wat veel afgevallen en sindsdien maak ik me druk om haar gewicht.

Of ze wel genoeg groeit, of mijn slagroom wel zijn werk doet zoals dat het deed bij Merle. Tot in den treure kan ik dan zitten google-en over baby’s die niet genoeg groeien. Na een onrustige nacht waarin ze niet goed wilde drinken kon ik niets anders dan keihard huilend op de bank zitten terwijl Boas me op de een of andere manier probeerde gerust te stellen. De babyweegschaal die we in de kraamweek kochten is mijn grootste vriend en vijand tegelijk, het nummertje dat daar ’s morgens op verschijnt bepaalt mijn humeur.

Kortom ik draai een beetje door met dat gewicht. Ik kan het niet meer helemaal objectief bekijken, gelukkig is Boas er nog die vervolgens gaat graven in de boekjes hoeveel Merle aankwam en even op een rijtje zet hoe het er voor staat. Ten eerste begon ik pas met Merle regelmatig wegen vanaf een maand of 2 (daarvoor had ik helemaal geen weegschaal). Dus ik heb geen idee hoe zij het deed die eerste tijd na de kraamweek (misschien wel net zoals haar zus).

Ten tweede valt het ook allemaal wel mee: Yuna was met 2 weken weer op geboortegewicht, dat is niet heel snel maar nog binnen de ‘normen’. De afgelopen week kwam ze bijna 200 gram aan, hoe het gaat met de groei is natuurlijk een stuk beter te zien als je per week kijkt. Iedere dag wegen levert dus eigenlijk alleen maar stress op. Hier zou ik eigenlijk mee moeten stoppen.

Ten derde zat ik vorige week nog volop in mijn stuwing Pamela Anderson situatie, wat er waarschijnlijk voor zorgde dat Yuna niet heel goed kon drinken. Ze kon  mijn borst zeker niet leeg krijgen (de vettere melk zit aan het einde) en het zou dus goed kunnen dat ze wat meer vocht dan vet binnen kreeg ofzoiets. Ondertussen begint mijn lijf zich te realiseren dat ik maar 1 baby gebaart heb en kan ze bijna twee (in ieder geval 1) borsten leeg drinken en krijgt ze dus veel rijkere voeding, lijkt mij.

Vanmorgen was het nummertje op de weegschaal dan ook heel erg goed, wat me weer optimistisch stemt. Maar tegelijk ben ik dan weer bang dat ze morgen weer niks is aangekomen, of dat ze alles er uit poept vandaag ofzo…

Leren begrijpen

Hoewel ik dus al twee jaar een kind in leven weet te houden moet ik toch weer even leren hoe zo’n baby werkt. Hoe het ook alweer zat met slaapjes, wakker-zijn en hongersignalen, die soms dan weer vermoeidheidssignalen zijn. Hoe ik haar bij de les kan houden tijdens het drinken, want mevrouw slaapt nogal graag. Wat me natuurlijk weer onzeker maakt of ze wel genoeg melk binnen krijgt. Maar langzaam maar zeker leer ik mijn nieuwe baby kennen, and I like her. Met haar donkere haartjes en enorme donkere kijkers. Zo anders en tegelijk zo hetzelfde als haar grote zus. Als ze een beetje zo blijft dan gaat het helemaal goed komen hier en anders uiteraard ook wel. Mama moet gewoon leren zich minder druk te maken (gaat nooit gebeuren). Het is niet nodig om bij de eerste snottebel, die helaas al geweest is, te denken dat ze RS heeft. Bij een keertje onrustig drinken heeft ze niet meteen spruw en niet elk huiltje of kreuntje betekend dat er iets mis is.

Wat ik met dit verhaal wil bereiken weet ik eigenlijk ook niet zo goed, mezelf geruststellen misschien? Ik denk dat als je kinderen hebt je je altijd wel ergens druk over maakt. Is het niet de baby dan is het wel de peuter die te weinig eet of te weinig praat of verkouden is. Moet je nagaan als er echt iets ergs met je kind aan hand is, want ik zit me natuurlijk ontzettend op te winden over ieniemienie probleempjes.

Dus dat genieten he? Wat iedereen zegt dat ik moet doen… Dat blijkt soms best een ingewikkeld iets.

Maar het komt wel goed, we gooien het gewoon weer even op die hormonen oke?

Liefs Nienke

2

Lees meer:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge