De kraamweek

We beginnen maar gelijk met cliché nummer 1. Wat vliegt de tijd! Maar echt! We hebben de kraamhulp al weer uitgezwaaid. Lezen jullie mee hoe de kraamweek verliep? Een stukje met hoogte- en dieptepunten.

De eerste avond

Hoewel de kraamhulp te laat was voor de daadwerkelijke bevalling is ze daarna nog een hele poos gebleven om te helpen met puinruimen en ons klaar te maken voor de nacht. Yuna is om 16:00 geboren en de kraamhulp was hier tot een uurtje of 20:00. De bevalling vond plaats in de woonkamer en daar zijn we ook gebleven de rest van de avond. Ik lag na de bevalling heel lang in mijn nakie op de bank met Yuna (wel onder dekentjes en handdoeken hoor). De verloskundige deed allerlei controles en naaide me weer aan elkaar (viel erg mee hoor), terwijl ik verliefd lag te wezen op mijn baby. Binnen een uur heeft ze voor het eerst bij me gedronken en alles was heel erg relaxed. De eerste uurtjes van haar leven waren zo mooi en ontspannen.

Opa en oma kwamen even een momentje kijken samen met Merle en later kwamen mijn schoonmoeder en schoonzus ook nog even. Net zoals na de geboorte van Merle vond ik zo’n eerste ontmoeting met de directe familie heel fijn. Dat ik daar in mijn blootje lag vergeten we maar even 😉 mijn borsten zijn ondertussen toch door de halve wereld gezien (iets met borstvoeding enzo).

Papa was ondertussen bezig met het opruimen van het bad, wat ook allemaal erg meeviel met de bijgeleverde dompelpomp en de wegwerphoes die er omheen zat. Na een uurtje of twee zag de woonkamer er weer enigszins als vanouds uit en bestelden we pizza om het te vieren (en omdat ik super honger had na een dag weeën).

Ik had heel erg last van na-weeen die het genieten soms een beetje in de weg stonden. Wat een gemene dingen zijn dat zeg! Heb je eindelijk je baby zit je nog weeën weg te zuchten. Gelukkig kwamen ze niet zo vaak als echte weeën en kon ik tussendoor wel een beetje ontspannen. Verder hadden we nog het leuke moment van voor het eerst plassen na de bevalling, weer een bevalling opzich… En later nog de twee trappen op naar zolder (waar we slapen). Maar we eindigden de avond gezond en wel (volgeplakt met kraamverband) in ons eigen bedje waar ik de nacht doorbracht met een baby op me geplakt.

De kraamweek

De volgende ochtend stond om half 9 onze kraamhulp voor de rest van de week op de stoep en ging de kraamweek officieel van start. Na de bevalling had ik niet gedoucht (kwam tenslotte net uit bad) en na een nachtje in mijn eigen bloed had ik daar ondertussen wel behoefte aan! Dus terwijl de kraamhulp rondscharrelde in de buurt van de badkamer genoot ik even een momentje van een heerlijke douche. Het ging best al goed met me en ik had verder nergens hulp bij nodig. Opgefrist en aangekleed (lees: yogabroek aangetrokken) nestelde ik me op de bank met Yuna. Het grootste gedeelte van mijn dag bestond verder uit voeden en voeden en voeden en af en toe verschonen. Ik heb super veel aangelegd om de borstvoeding zo goed mogelijk op gang te brengen.

Aanhappen kan ze wel hoor.

In de loop van de ochtend kwam Merle thuis en hadden we de eerste echte uurtjes als gezin van vier. Merle kwam de hele dag door kusjes brengen aan haar zusje en is nog steeds super lief en geïnteresseerd. Papa en Merle zijn er nog even uit geweest voor boodschappen, er kwam wat kraamvisite en we vierden kerstavond met een broodje hotdog en all you need is love.

De rest van de week druppelde de kraamvisite wat binnen en vierden we een soort van kerst (er werd kerstdiner bezorgd door opa en oma en we hebben met zn viertjes gegourmet). Kerst in je kraamweek is wel een beetje gek hoor. Volgend jaar vieren we het weer echt denk ik (geen baby voor dan op de planning staan in ieder geval).

Merle werd tijdens de kraamweek nog twee dagen vermaakt door opa & oma en oma. Waardoor Boas en ik een beetje de kans kregen om lekker te wennen aan Yuna. En Merle ook wat fijne 1 op 1 aandacht kreeg.

Even naar IKEA met opa en oma
Pannenkoeken lunchen bij oma
Te veel afgevallen

Op eerste kerstdag was Yuna afgevallen, wat opzich normaal is maar de kraamhulp vond dat ze wel erg richting de 7% gewichtsverlies ging. Toen ze gelijk begon over bijvoeden of kunstvoeding geven schoot ik enorm in de stress. Daar zat ik niet op te wachten. Ook zei mijn gevoel dat er eigenlijk niets aan de hand was, mijn melk moest gewoon nog even op gang komen en ik kon de eerste stuwing al voelen aankomen.

Deels om de kraamhulp te vriend te houden besloot ik alvast een keertje te kolven. Mocht er bijgevoed worden zou dit in ieder geval met mijn melk kunnen. Ik kolfde gelijk al zo’n 80cc dus ik had duidelijk al wel melk (wist ik ook wel). Omdat het mij echter ook opviel dat Yuna wat slecht doordronk, alsof ze hier niet zo veel energie voor had besloot ik dat we haar dan maar wat extra’s moesten geven via fingerfeeding. Hopelijk zou dit haar net even wat extra energie geven om beter zelf te gaan drinken.

Papa mocht dit voor het eerst doen. Ziet er erger uit dan het is hoor.

De volgende dag (tweede kerstdag) was ze helaas nog iets afgevallen en zat ze echt over de 7%. Op dat moment zat ik er echt even doorheen en kwamen stiekem de eerste kraamtranen. De kraamhulp deed er ook vrij gestrest over en was heel resoluut: bijvoeden. Hierdoor werd ik zelf behoorlijk onzeker, terwijl diep van binnen mijn gevoel zei dat we haar gewoon even de tijd moesten geven. Toen kwamen we op het idee om het kraamboek van Merle er eens bij te pakken. Daarin zagen we dat zij ook bijna (op 10 gram na) 7% was afgevallen. Onze kraamhulp destijds had hier niks over gezegd, waar ik haar achteraf dankbaar voor ben. Ook zagen we dat Merle vanaf de volgende dag langzaam begon aan te komen. Dit stelde me enorm gerust en het leek ook de kraamhulp iets te kalmeren. Yuna had trouwens al meer dan genoeg plasluiers dus ze kreeg duidelijk wel wat binnen. Verder was ze ook alert en zag ze er gewoon goed uit.

Omdat ik ondertussen al meer gekolfd had vanwege de stuwing (wat een hels iets is dat toch) besloot ik nog een paar keer wat bij te voeden, maar echt niet na elke voeding zoals de kraamhulp eigenlijk wilde. Ook besloot ik nog maar 1 borst per keer te gaan voeden zodat ze de borst beter leeg kon drinken en ook meer goede vette melk binnen zou krijgen.

De eerste porties konden de vriezer al in. Genoeg voor een vierling ofzo…

Later die dag kwam de verloskundige nog en die deed een stuk minder moeilijk over die 7%. Ze vond dat ik gewoon op mijn gevoel moest vertrouwen en zo door moest gaan. Dat gaf me weer wat meer zelf vertrouwen en op dag 6 was Yuna dan eindelijk weer aangekomen! Wel 10 gram 🙂 . De dagen daarna kwam ze steeds iets meer aan en het lijkt er op dat we in een goede lijn zitten nu. We hebben de borstvoeding aardig op de rit en volgens mij gaat het gewoon weer een succes worden.

Het is me des te meer duidelijk geworden hoe erg borstvoeding een kwestie van vertrouwen is. Hoe persoonlijk het is (en bij iedereen anders loopt) en hoe je het vooral niet in schema’s en getalletjes kan uitdrukken. Als ik denk dat ze wil drinken dan leg ik haar aan. Mijn gevoel heeft daar in meestal gelijk. Niet om de zoveel tijd ( ik zorg alleen dat er op dit moment nog niet meer dan 3 of 4 uur tussen zit) of minimaal zo lang of zo kort. Dat werkt niet. Maar goed ik draaf een beetje door.

En verder…

De kraamhulp heeft zich hier een beetje verveeld denk ik. Met die paar controles van mij (mijn lijf herstelde super goed en snel) en Yuna en een wasje en even stofzuigen ben je niet de hele dag bezig natuurlijk. Ze deed haar werk prima en was heel aardig, maar de klik die we met onze eerste kraamhulp (bij merle) hadden miste een beetje. Hierdoor was het op sommige momenten een beetje awkward ofzo.

We gingen even de deur uit voor een eerste wandeling. Yuna hield vanaf het begin haar temperatuur goed dus even naar buiten mocht al gauw! Beetje jammer dat het bijna gelijk ging regenen.

Ik heb zoveel mogelijk geprobeerd te genieten van de rust, de super schone badkamer en de bakjes fruit en kopjes thee die gebracht werden. Op sommige momenten heb ik hier echter niet genoeg rust voor. Op vrijdag hadden we de laatste dag kraamzorg en stuurde ik haar halverwege de dag naar huis. Het huis was schoon, haar neus was leeg en ik was er klaar mee. Om vervolgens na twee dagen keihard tegen een muur aan te lopen omdat ik alweer veel te veel was gaan doen, maar daarover later meer…

Zo dit was een onsamenhangend verslag van de kraamweek. Het voelt alsof ik van alles ben vergeten dus misschien schrijf ik er nog wel een stukje over. Ook heb ik nu al moeite om me alles te herinneren, zal wel door het slaaptekort komen. Want nee slapen doen we niet zo veel…

Liefs,

Nienke

 

Lees meer:

1 reactie

  1. Het belangrijkste is, dat het jouw en Yuna goed gaat, maar ik ben elke keer weer onder de indruk hoe goed je kunt schrijven, het is een plezier je tekst te lezen.

    Ben

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge