De overgang naar het peuterbed.

Toen ik zwanger werd van Yuna was Merle 18 maanden en sliep ze (uiteraard) nog in het ledikant. Omdat we graag ons tweede offspring in hetzelfde bedje willen laten slapen (want familie erfstuk enzo) wisten we dat ze vroeg of laat over zou moeten naar een groot bed.

Tijdens mijn zwangerschap van Merle hoorde we dat het ledikant dat ooit voor Boas gemaakt en beschilderd was, nog bij mijn schoonmoeder op zolder lag. Ik vond dit zo bijzonder (en het bedje ook heel mooi) dat het me geweldig leek als zijn kind(eren) er ook in zouden komen te liggen. Dus zo gezegd zo gedaan, er werden nieuwe schroeven geregeld (want dat zijn nou eenmaal van die dingen die kwijt raken) en wij kochten een nieuw matrasje. Toen Merle haar wiegje ontgroeid was verhuisde ze naar het ledikant. Wat ik toen overigens door Boas onze mini slaapkamer in heb laten slepen, omdat mijn navelstreng nog niet lang genoeg was om haar al naar haar eigen kamertje te doen. Daar zat immers wel een hele muur tussen.

Zo’n (gokje) 20/21 maanden heeft ze heerlijk in dit bedje geslapen tot dat op een gegeven moment, rond onze vakantie, er wat slaapproblemen ontstonden. Hier schreef ik eerder al eens over. Een van de dingen die we toen geprobeerd hebben is een nieuw bed. Dat bed moest er vroeg of laat toch komen want de nieuwe bewoner van het ledikant was al weer hard onderweg. Het nieuwe bed bleek geen wondermiddel helaas (sorry als je hier aan het lezen bent en daarnaar opzoek bent). Hoewel het dus geen oplossing was voor de slaapproblemen is ze inmiddels wel helemaal over naar haar grote bed en dat hebben we zo aangepakt:

Waarom een peuterbed

Als je kindje het ledikant is ontgroeid (of er uit verjaagd dreigt te worden door een broertje of zusje) kun je kiezen voor een klein bed (meestal zo’n 140×70 cm) een meegroeibed (zo’n 140-200×80 cm) of gelijk een eenpersoonsbed (of tweepersoons maar dat lijkt me wat overdreven…).

Op de leeftijd dat kindjes toe zijn aan een peuterbed groeien ze helemaal niet zo hard meer, dus zo’n peuterbedje doe je echt nog wel een tijdje mee. Ik wilde super graag zo’n schattig klein bedje, gewoon omdat ik het leuk vond. Investeren in iets waar je een hele tijd mee vooruit kan vond ik echter ook wel weer aantrekkelijk. Dus wij kozen voor het meegroeibed SUNDVIK van, je raadt het al, onze vriend met de grote gele letters. Omdat hij ten eerste wat breder is, ten tweede kun je dit bed dus uitschuiven tot 200 cm. In de tijd dat we het kochten kwam het nogal eens voor dat een van ons bij haar in bed eindigde (uit pure wanhoop). We vonden het dus wel een fijn idee dat we het bed eventueel wat groter konden maken.

Welk beddengoed

Vanaf twee jaar wordt het als veilig beschouwt om je kindje te laten slapen met een dekbed en een hoofdkussen. Nu zit daar natuurlijk heus wel wat marge in en kun je, denk ik, prima zelf bepalen of je kindje misschien met 20 maanden ook al wel over kan naar een dekbed. Anyways, doe het niet te vroeg en houd het de eerste tijd goed in gaten. Ik heb de eerste paar nachten wel 100x op de babyfoon gekeken en gedroomd over stikkende baby’s enzo.

Ik was in ieder geval helemaal enthousiast en wilde heel graag gaan shoppen voor leuk beddengoed, dus kwam er gelijk een dekbed en een hoofdkussen bij. Trouwens nog een vette zoektocht om iets passends te vinden, want IKEA heeft alleen een heel klein dekbed voor baby’s (why?) en gewone eenpersoonsdekbedden. Uiteindelijk slaagden we bij de Leenbakker voor een dekbed maat 120x150cm deze is breed genoeg om lekker in te stoppen maar niet zo lang dat er een hele klont aan het einde zit. Volgens mij verkopen ze dezelfde maat ook bij de HEMA en de Wehkamp. Bij de Leenbakker hadden ze ook een speciaal peuterkussen, wat dunner dan een gewoon kussen, dus dat namen we ook maar mee. Nu lijkt deze blog bijna gesponsord door de Leenbakker want daar slaagden we ook voor leuk beddengoed! Een super hippe set: wit met hartjes (heeft iedere instamommy volgens mij) en eentje met Woezel en Pip (want ja daar maak je een peuter blij mee). Ik heb nog steeds mijn zinnen gezet op een dekbedovertrek van Done by Deer, maar ze zijn zo aan de prijs… Lakens haalden we wel bij IKEA omdat ons bed natuurlijk een andere maat heeft dan de meeste peuterbedden.

Toch nog een slaapzak

Het werd al vrij gauw duidelijk dat Merle geen snars begreep van dat beddengoed. Het kussen heeft haar de eerste tijd voornamelijk geïrriteerd en dat hebben we dus ook regelmatig weer uit het bed gehaald. Ondertussen zijn we zo’n drie maanden verder en heeft ze het kussen wel geaccepteerd en vind ze het volgens mij ook fijn slapen. Het dekbed begrijpt ze nog steeds niet helemaal. De ene nacht blijft ze er heerlijk onder liggen en de andere nacht duwt ze het van zich af om vervolgens de hele nacht zonder deken te slapen. Misschien vind ze dat gewoon fijn hoor, maar ik heb het idee dat ze nog niet helemaal snapt hoe ze de deken weer terug kan leggen over zichzelf heen. Daarom slaapt ze dus nu in een slaapzakje onder haar deken. Uiteraard wel een wat dunner slaapzakje, maar genoeg om haar warm te houden bij blootwoelen. De slaapzak helpt ook om haar in bed te houden want daarmee klimt ze toch wat minder makkelijk haar bedje uit. Ze kan prima haar slaapzak uit doen, maar dat duurt dan toch weer even wat ons de tijd geeft om naar boven te komen. TIP: tegenwoordig doen we haar slaapzak achterstevoren aan.

De daadwerkelijke overgang.

Ja allemaal leuk en aardig al die spullen die je gekocht hebt. Hoor ik jullie denken, ‘maar hoe krijg ik mijn kind nou in dat grote bed?’. Onze eerste aanpak was cold turkey: peuterbed er in, oude bed er uit. We waren een beetje dronken van het slaaptekort denk ik, want dat werkte natuurlijk voor geen meter.

Nadat we even een korte break namen van het peuterbed besloten we voor de zachtere aanpak te gaan. Beide bedjes op haar kamer en haar in eerste instantie gewoon laten wennen aan het nieuwe bed. Er werd een beetje in gespeeld en we brachten de poppen naar bed in haar grote bed. Veel positieve dingen zeggen over hoe leuk dat bed wel niet was, en hoe grote meisjes in een groot bed slapen enzo. Op een dag kwamen we boven voor een dutje en ging ze zelf in haar nieuwe bed liggen. Langzaam maar zeker wilde ze daar steeds vaker in liggen en op een gegeven moment durfde we het ook al om haar er ’s nachts in te leggen. En toen was het eigenlijk zo gepiept. Binnen de kortste keren keek ze niet meer op naar het ledikant en na een paar weekjes durfde we het wel weg te halen.

Uit bed klimmen of vallen

Gaat gebeuren. Zorg voor traphekjes en eventueel een kleedje voor het bedje. Merle’s bed heeft aan beide kanten een aardige rand en ze is er voor zover ik weet nog nooit uit gevallen. Daarbij is het bedje heel laag dus erg hard zal ze niet vallen. Natuurlijk heeft ze meerdere keren bij de trap gestaan. Maar nadat we haar keer op keer hebben terug gestopt (is ff vermoeiend ja) en hebben verteld dat ze papa of mama moet roepen blijft ze nu 90% van de tijd gewoon in haar bed zitten of liggen. Wat ook helpt is dat ze aardig wat knuffels en speelgoed in en om haar bed heeft (zorg voor dingen die geen geluid maken!!!!!). Meestal pakt ze gewoon een knuffel om mee te gaan spelen. Haar kledingkast hebben we trouwens een haakje op zitten tegen nieuwsgierige peuterhandjes. Ook zitten alle kasten vast aan de muur voor het geval dat ze besluit ergens aan te gaan hangen ofzo.

Ze is nu wel meer ‘eigen baas’ over wanneer ze gaat slapen. Als ze echt niet wil (steeds vaker overdag helaas) kunnen we haar niet dwingen, we kunnen haar immers niet zoals bij het ledikant gewoon ‘opsluiten’ in bed. Maar ik ben ervan overtuigd dat het alleen maar goed is om haar hierin zoveel mogelijk te volgen. Iemand dwingen om te slapen werkt natuurlijk sowieso niet en ze wordt nou eenmaal groter en zal niet voor altijd een middagdutje blijven doen. ’s Avonds blijft ze eigenlijk altijd gewoon liggen, wel met enig gehuil af en toe hoor…

Zo dat was mijn spreekbeurt. Iemand nog vragen?

Liefs,

Nienke

 

2

Lees meer:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge