Zwangerschapsupdate week 36

Omdat het er sowieso niet zo heel veel meer zullen zijn leek het met leuk om nog even wekelijks een update te geven van de zwangerschap. Morgen tik ik de 37 weken aan (jeeej nu mag ik thuis bevallen!) dus vanavond even een stukje over week 36:

Pfoe het worden nu wel echt echt de laatste loodjes jongens (al heb ik het gevoel dat ik dat al weken zeg). Langzaamaan stapelen de kwaaltjes zich op, het lijkt wel of mijn lichaam er elke dag iets bij weet te verzinnen. Maar ondanks al deze kwaaltjes geniet ik volop van het gewoel in mijn buik en de gedachte dat mijn kindje ondertussen al behoorlijk groot en sterk is geworden. Natuurlijk wil ik dat ze nog heel even blijft zitten (in ieder geval tot 37 weken) maar mocht ze nu al komen zal ze daar waarschijnlijk niks aan overhouden. En dat voelt heel fijn.

De hele zwangerschap heb ik het gevoel gehad dat ze ook gewoon weer vroeg gaat komen net als Merle deed (37.5 gebroken vliezen, 37.6 geboren). Maar de laatste dagen krijg ik steeds meer het idee dat ze nog wel even blijft zitten. Ook omdat ik er misschien nog niet helemaal aan toe ben ofzo.. We hebben hier alles op orde hoor, alles is schoon en opgemaakt en de vluchttassen zijn al weken ingepakt. Mijn hoofd is er alleen nog niet helemaal aan toe, terwijl ik al weken de tijd wilde vooruitspoelen en klaar wilde zijn met de zwangerschap. Nu geniet ik ineens zo van het hoogzwanger zijn, de rust die ik heb nu ik niet meer hoef te werken en met alle hulp die ik van anderen krijg nu. Tegelijk ben ik nog zo druk met van alles en nog wat dat ik soms bijna vergeet dat er bijna een baby aankomt.

Pijntjes enzo

Jonge jonge, het is nu echt een beetje vol aan het worden daarbinnen hoor en dat zorgt voor een licht oncomfortabel gevoel (ahum). De kleine meid is deze week volgens mij bezig om verder in te dalen en daar hebben ze in het engels een hele mooie term voor: lightning crotch. Kun je je er al iets bij voorstellen? Het voelt als een soort van stroomstoot/messteek down under, er zitten kennelijk veel zenuwen bij de uitgang van de baarmoeder en daar duwt het hoofdje op. Ik heb er tijdens de zwangerschap wel vaker last van gehad dus ik denk dat het bij mij gewoon een erg gevoelige plek is. Nu ze echt onderweg naar beneden is komt het steeds vaker (en heviger) voor. Dus als ik soms ineens even stop met lopen dan zit er weer ‘iemand’ op mijn zenuwen te werken 😉 . Ook heb ik een zenuw in mijn been/bil die volgens mij af en toe bekneld raakt wat een vervelend tintelend gevoel veroorzaakt in mijn rechterbeen.

Mag ik nog even verder klagen? Ik heb namelijk ook nog een spier halverwege mijn rug die af en toe in de kramp schiet. Dat heb ik al vanaf 20 weken en het werd na 30 weken steeds erger tot het punt dat ik tijdens zo’n aanval alleen maar zielig op de bank kon hangen op mijn warme dekentje tot het over ging. Ergens las ik dat magnesium goed zou helpen tegen krampen en ik besloot magnesium te gaan slikken, zwangere vrouwen schijnen dat sowieso meer nodig te hebben, dus was het proberen waard. Na de magnesium had ik een hele tijd bijna geen krampen, ik heb echt het gevoel dat het werkt! Helaas had ik van de week toch weer zo’n aanval toen we net op mini-date in de stad liepen. Verder blijft de bekkenpijn aanwezig maar verergerd het gelukkig niet heel erg.

Slechte nachten

Slecht slapen begint bij sommige zwangeren al veel eerder, maar ik had het geluk dat ik eigenlijk tot op vorige week behoorlijk goed sliep. Behalve als de peuter besloot om roet in het eten te gooien. Sinds deze week duren de nachten mij eigenlijk te lang, door alle bovengenoemde rompslomp is omdraaien in bed echt de hel. Daarna lig ik dus al weer een half uur wakker. Mijn heupen doen pijn dus ik kan eigenlijk niet op mijn zij liggen, het lijkt me duidelijk dat ik niet op mijn buik kan liggen en op mijn rug is ook niet ideaal. Iets met organen die in de verdrukking komen. Dus eh zittend slapen dan maar? Gelukkig kan ik altijd nog Netflix gaan kijken beneden op de bank, die ligt ook best lekker.

Voorweeën ofzo

In de vorige update schreef ik geloof ik al dat ik af en toe een soort wee-achtige krampen heb. Omdat ik bij mijn oudste ben ingeleid kwamen de weeën gelijk met volle kracht aanzetten. Een opbouw aan weeën heb ik nooit gehad dus ik weet ook niet hoe lichte begin weeen voelen. Daarom ben ik soms een beetje aan het twijfelen of iets misschien een begin is. Toen ik afgelopen week ’s nachts een tijdje wakker lag met regelmatige krampen begon ik helemaal te twijfelen. Maar zoals jullie ook wel kunnen invullen was dat dus niks. Voor nu heb ik dus maar weer mijn ‘het zal er wel bij horen’ houding aangenomen als het gaat om pijntjes. Verder heb ik bij drukke dagen veel harde buiken waardoor ik soms twijfel of ik haar (zo’n zin om hier haar naam te typen) nog genoeg voel. Zodra ik echter rustiger aan doe en een tijdje ga zitten begint ze weer volop te trappelen.

We zijn er klaar voor.

Deze week kwam het bevalbad binnen (gaan we straks nog even proef-opzetten) en werden de klossen geleverd. Het logeerbed staat nu dus op klossen en de box staat ook. Op een beetje schoonmaken na (dat blijft toch weer ophopen) is het huis er klaar voor. Mijn lichaam besloot ook dat het er klaar voor is want de melkproductie is op gang (hoe ik dat weet lijkt me voor zichzelf spreken). Verder heb ik geloof ik geen gênante details om met jullie te delen. Want hoewel ik bij Merle met 36,5 weken al de slijmprop verloor (ook weer zo’n heerlijk onderdeel van deze magische reis) is dat deze week niet gebeurd.

Nou dat was het dan weer denk ik!

Tot volgende week, of niet 😉

 

 

Lees meer:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge