Mega zwangerschapsupdate (week 30 t/m 35)

Omdat ik natuurlijk weer eens een belachelijk lange blog-pauze hield (zo gaan die dingen bij mij nou eenmaal soms…) maar de zwangerschap ondertussen natuurlijk wel gewoon vorderde, hierbij een update van de laatste paar weken. Of de halve zwangerschap…

De weken tussen de 20 en 30 weken zwangerschap leken eeuwig te duren, het zijn een beetje van die weken waarin je je al wel behoorlijk zwanger voelt (en het soms al best zwaar is) maar je er nog niet echt hoogzwanger uitziet. En ook (gelukkig) nog niet zo behandeld wordt door anderen. Het waren ook de weken waarin Merle ontzettend slecht sliep dus het viel me allemaal een beetje zwaar. Ik zag op sommige momenten even niet zitten hoe ik dat straks met twee meiden moest gaan doen. Maar de weken gingen voorbij en terwijl er een vrolijk trappelend meisje in mijn buik groeide, groeide er ook meer rust in mijn hoofd. Merle ging weer wat beter slapen en de weet dat mijn verlof meer in de buurt kwam gaf me weer wat ademruimte.

In stuit

Bij mijn afspraak rond 29 weken constateerde de verloskundige dat de kleine meid in stuit zou liggen. Ze was enorm lang aan het voelen (terwijl mijn kleine octopus alle kanten uit wiebelde) en kwam op mij niet zo heel erg overtuigend over. Maargoed, stuitligging wil je natuurlijk sowieso niet hebben. Zelfs al is het maar misschien. Nu heb ik me er niet meteen heel erg druk over gemaakt hoor. Merle lag ook tot 33 weken in stuit (dit is toen wel met echo’s bevestigd dus dat wist ik zeker). Omdat Merle ook gewoon zelf gedraaid is dacht ik: dat zal deze kleine meid ook wel weer doen. Toen ze echter bij 33 weken nog steeds aan het twijfelen was begon ik me toch wel iets meer zorgen te maken. Zelf heb ik het gevoel dat ze eigenlijk de hele tijd goed heeft gelegen, maar als de deskundige hier aan twijfelt dan ga je dat zelf toch ook een beetje doen… Het verlossende woord kwam afgelopen maandag bij mijn 35 weken afspraak. Mini ligt zekersteweten met haar koppie naar beneden en ook al een stukje ingedaald. Hoera!

Bevalling plannen

Net als bij mijn vorige zwangerschap de bedoeling was, ga ik weer voor een thuisbevalling. Helaas eindigde ik de vorige keer in het ziekenhuis. Mijn ervaring met een ziekenhuisbevalling is echt niet slecht, sterker nog ik kijk met een heel fijn gevoel terug op mijn eerste bevalling. Maar ik zou het zo graag thuis doen dit keer. Gewoon omdat het kan, omdat ik het wil kunnen, omdat bevallen toch eigenlijk een heel natuurlijk iets is wat mijn lijf al een keer (praktisch) zonder hulp heeft gedaan. Om mijn hippie ideeën van bevallen nog iets uit te breiden heb ik ook nog eens mijn zinnen gezet op een badbevalling. Maar daarover later nog wel meer. Een verschil met vorige keer is dat ik nu wel over een heleboel meer dingen nadenk, misschien schrijf ik zelfs nog wel een bevalplan. Bij de eerste dacht ik ‘ik zie het allemaal wel’ en dat was oke toen. Ik voelde me daar lekker bij. Nu hoop ik het heft wat meer in eigen handen te kunnen houden. Als er trouwens iets gebeurd waarom er twijfel zou zijn of een thuisbevalling wel veilig is ga ik zonder problemen weer naar het ziekenhuis.

Harde buiken en voorweeën

Bij mijn eerste zwangerschap lag ik een keer bij de verloskundige toen ze vroeg of ik dat vaker had, ‘uh wat?’ ‘Ja harde buiken, dat heb je nu namelijk’. Nou ondertussen weet ik wel hoe ze voelen hoor. Schijnt er allemaal bij te horen bij zo’n tweede zwangerschap, meer harde buiken en dat soort ongemakken. Kennelijk denkt je baarmoeder, ‘oh ja zo moest dat, dat kan ik al hoor zal het even demonstreren!’ Geweldig. Ik krijg nu harde buiken bij te lang staan, te veel bukken, te hard lopen en bij nog 100 andere dingen. Maar ze trekken altijd heel gauw weer weg en zijn verder niet pijnlijk, dus het schijnt geen kwaad te kunnen. Sinds vorige week heb ik ook af en toe een soort pijnlijke harde buiken die op weeen lijken. Heel onregelmatig hoor en gelukkig niet zo vaak, maar mijn lichaam is zich duidelijk aan het voorbereiden.

Maagzuur

All day everyday, pretty much. Ik zou aandelen in rennies moeten kopen.

Gewicht

Volgens mij is mijn gewichtstoename ongeveer gelijk aan de vorige keer. Alleen was ik aan het begin van de zwangerschap wat lichter (die eerste koter heeft me helemaal kaalgevreten joh…). De teller begon op ongeveer 65 kg en nu met 35 weken geeft de weegschaal 75,2 kg aan. Netjes toch? Overigens doe ik hier niet heel erg mijn best voor, ben gewoon gezegend met een snelle spijsvertering of zo iets. Maar ik ben wel heel erg benieuwd om te zien hoe het na de bevalling gaat en op welk gewicht ik straks eindig. Vandaar dat ik het toch even opschrijf 🙂 Hoewel ik dus minder zwaar ben dan de vorige keer is mijn buik wel wat groter en heb ik helaas ook al een stuk meer striae 🙁

Beweging

En dan heb ik het niet over mijn eigen lichaamsbeweging, want op dat vlak valt nog wel wat te verbeteren, maar over de bewegingen van nageslacht 2.0. OMMEGOD dit kind is zo druk. Maar echt. De hele dag gaat mijn buik van links naar rechts, zelfs de verloskundige zegt het elke keer dat ze zo lekker aan het bewegen is. Nou ik word er af en toe onpasselijk van. Ze zit lekker tegen mijn ribben te trappen die ondertussen beurs zijn en aan de andere kant duwt ze haar billen in mijn maag, dus meer maagzuur. Joepie.

Alles bij elkaar genomen gaat het best goed met me, alle kwaaltjes zijn gewoon van die laatste loodjes dingen. Hoort er bij. Ik probeer maar zoveel mogelijk actief te blijven en nog even te genieten van 1 op 1 tijd met Merle. Begin me steeds meer te realiseren hoe bijzonder deze laatste weken zijn waarin ze mijn enige kind is. Tegelijkertijd geniet ik nog even van mijn dikke buik en het gewiebel (lees: getrap) en maak ik nog even 300 selfies van de buik. Wellicht mijn laatste dikke babybuik ooit.

Liefs,

Nienke

1

Lees meer:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge