Slaapproblemen peuter

Merle is altijd een geweldige slaper geweest. Vanaf een week of 8 begon ze al het grootste gedeelte van de nacht door te slapen en vanaf 3 maanden sliep ze eigenlijk altijd vanaf de laatste voeding rond 23:00. Natuurlijk zat er wel eens een slechte nacht tussen maar daar was altijd een reden voor te vinden (tandjes, ziekte dat soort dingen). Wij knepen onszelf, zoals je kan begrijpen, in onze handjes omdat we Merle altijd gewoon lekker in bed konden gooien en de avond voor onszelf hadden. 

Maar toen gingen we op vakantie. Moet je nooit doen natuurlijk. Heel erg slecht idee.

In augustus gingen we op vakantie naar België, een huisje in een Landal park, niet te ver rijden en samen met opa en oma. Klinkt allemaal heel veilig en verantwoord (toch?). Oké de indeling van het huisje was niet zo optimaal en we hadden niet echt veel plaats om het campingbedje neer te zetten. De eerste avond ging Boas de dreumes naar bed brengen, op dezelfde manier als we dat thuis altijd deden. Op het moment dat hij de gordijnen dicht deed schrok Merle daarvan (denken we), ze begon te huilen en wilde niet slapen. Na een uur of langer met haar bezig te zijn geweest sliep ze uiteindelijk wel, maar het was het begin van een hoop ellende.

De hele vakantie ging ze niet slapen zonder dat iemand erbij bleef en werd ze op een gegeven moment ook midden in de nacht in paniek wakker. Vervelend maar thuis zou het vast wel weer goed gaan toch?

NOPE

Thuis was het net zo erg, of erger. Daar zaten we avond aan avond naast haar te wachten tot ze sliep. Hoewel ik natuurlijk wil dat ze (uiteindelijk) lekker zelf in slaap valt kon ik hier nog wel mee leven. Ze was nog geen twee (21 maanden toen de hele rompslomp begon) dat is nog hartstikke klein en ik geloof niet dat we haar hiermee verwennen/verpesten ofzo. Maar het slapen werd steeds slechter en slechter. Zelfs als we erbij bleven duurde het soms een uur of langer voordat ze sliep. Ze wilde gewoon echt niet in slaap vallen. Op een gegeven moment wilde ze ook niet meer doorslapen. Dan hadden we haar eindelijk in slaap en dan werd ze een paar uur later wakker en begon het hele riedeltje opnieuw. En een paar uur later weer.

Zelf begon ze hier ook onder te lijden want ze kreeg gewoon niet genoeg slaap. Ik kon duidelijk aan haar merken dat ze overdag gewoon heel erg moe was. ’s Morgens hing ze als een vaatdoek op de bank voor de tv en de dagen duurden veel te lang. Ze deed ook nog een middagdutje, waarbij ze dan soms ineens een gat in de dag sliep maar soms ook maar 50 minuten wilde slapen.

Er moest dus iets veranderen, wij waren ondertussen niet meer psychisch toerekeningsvatbaar. Laten we eerlijk wezen, als je ’s nachts uren wakker bent met een chagrijnige peuter ben je niet altijd even aardig tegen elkaar.

Wat hebben we allemaal geprobeerd:

Laten huilen

Ja dat hebben we ook geprobeerd. Trust me, je gaat alles proberen. Al mijn overtuigingen gaan op een gegeven moment overboord als ik zo slecht slaap. Maar het werkt niet. Punt. Na 40 minuten zat ik zelf bijna te janken en had Merle ondertussen bijna haar bed ondergekotst van de stress. Natuurlijk zijn er verschillende technieken en hebben we ook de ‘5 minuten laten huilen’ techniek gebruikt. Dus elke 5 minuten even kort troosten en weer weg gaan, maar deze methode werkt ook niet omdat het meer lijkt alsof we haar weer ‘aanwakkeren’ nadat we zijn geweest.

Een ander bed

Na een week of drie slaapproblemen thuis besloten we om te kijken of de overgang naar een peuterbed misschien de magische oplossing zou zijn. Het liefst wilde we toch het ledikant vrij maken voor de tweede baby, dus twee vliegen in een klap. In eerste instantie leek het een wondermiddel. Ze sliep een nacht of twee heerlijk door in haar nieuwe bed. Maar toen ging het toch weer bergafwaarts en stond ze niet in haar ledikant te huilen maar boven aan de trap (geen zorgen we hebben een traphekje hoor). Toen besloten we terug te gaan naar het ledikant. Ja dat ge-heen en weer is waarschijnlijk echt super slecht geweest, maar had ik het woord radeloos al gebruikt in deze blog. Zo niet is het nu op zijn plek: RADELOOS waren we ondertussen.

Na een paar weken hebben we haar toch weer uit haar ledikant gehaald en definitief in haar peuterbed laten slapen. Een beetje met het idee van: slapen gaat nu toch al slecht, laten we haar dan maar gelijk overplaatsen. Anders kunnen we misschien over een paar maanden weer opnieuw beginnen. Eerst alleen voor de middagdutjes wanneer ze zelf in haar grote bed wilde gaan liggen en ondertussen slaapt ze altijd in haar peuterbed. Super fijn voor mijn nesteldrang want dan kon ik tenminste het ledikant gaan opmaken voor de baby enzo 🙂

Bij ons in bed nemen

Vind ervan wat je wil, maar ik heb er niet zo veel problemen mee als ze bij ons in bed komt liggen als ze ’s nachts wakker wordt. Er zitten ook een hoop voordelen aan samen slapen, de baby gaat straks ook lekker naast ons in de co-sleeper en Merle mag ook best bij ons in bed slapen. Maar dan moet ze wel slapen. Zoals zoveel dingen leek dit namelijk ook even te werken, ze ging gewoon weer slapen zodra we haar bij ons namen. Tot dat ze dat niet meer deed en uren lag te woelen en schoppen en klimmen en wij dus allebei geen slaap meer kregen. Het lijkt er op dat dit gewoon niet werkt voor Merle, ze slaapt uiteindelijk beter in haar eigen bed. Dus waarschijnlijk zal ik haar alleen als ze bijvoorbeeld ziek is bij me in bed nemen.

Voorlezen

Mijn schoonmoeder kwam aan met het boek: Het olifantje dat in slaap wil vallen. Een speciaal voorleesboek dat zo is geschreven dat je ervan in slaap valt. Nou dat dat doe je ook wel. Wij tenminste. Merle ook wel, zeker de eerste paar keer. Het verhaal past allemaal ontspanningstechnieken toe, je moet zelf gapen en zinnetjes op een bepaalde manier uitspreken en dan zit je 20 a 30 minuten later zelf te slapen. Nu vind ik het helemaal geen probleem om 20 minuten voor te lezen als het ons een goede nachtrust oplevert, maar ook na voorlezen van dit boek kwam het nachtbraken gewoon weer terug. En na 3 weken lang elke avond hetzelfde verhaal voorlezen begon ik er ook een beetje gek van te worden… Daarbij denk ik dat ze nog net te jong is om het echt te begrijpen en het bij iets oudere kindjes wat meer effect heeft omdat ze de ‘oefeningen’ snappen. Voorlezen doen we nu overigens wel elke avond, tot ze lekker rustig is. Maar dan de iets gangbaardere verhaaltjes zoals Jip en Janneke (ook voor papa en mama wat meer variatie).

Alles is een fase.

En nu? Nu lijkt het sinds een week of drie eindelijk beter te gaan. Het grootste probleem was/is dat Merle niet alleen gelaten wilde worden. Verder gaan kinderen rond de twee jaar steeds meer dromen, dus ik denk dat ze daar ook af en toe van geschrokken zal zijn. We zijn nu op het punt dat we niet meer in de kamer hoeven blijven maar (met de deur op een kier) een beetje op zolder gaan rommelen (komt de was ook nog een keer opgevouwen… twee vliegen in een klap!). Het is ook al een paar keer gelukt om gewoon naar beneden te gaan terwijl ze zelf in slaap valt in haar bed. Meestal als ze gewoon rustig zelf in slaap valt, slaapt ze ook makkelijker de hele nacht door. Het LIJKT dus echt de goede kant op te gaan. Eindelijk…. Kunnen we nog net even bijslapen voordat onze nachtbraker 2.0 arriveert.

Liefs,

Nienke

ps. Je hebt net ruim 1300 woorden gelezen over het slaapgedrag van mijn peuter.

 

 

2

Lees meer:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge