Met 34 weken met verlof & eindelijk weer een blog!

Zoo we springen even een heleboel weken vooruit in de tijd want ondertussen ben ik alweer 34 weken zwanger. Dat betekent dat ik ondertussen met zwangerschapverlof ben en ja wat moet je dan met je tijd he? Juist. Een blog voor jullie schrijven!

Ergens aan het begin van je tweede trimester als het grote nieuws van je zwangerschap de wijde wereld in geslingerd is moet je aangeven hoe lang je denkt door te werken, tot 34 of tot 36 weken (of iets er tussenin). Als je je, zoals ik, op dat moment prima voelt is de kans groot dat je denkt, oooh twee weken ‘extra’ doorwerken stelt niks voor toch? Doen we even. Bij mijn beide zwangerschappen ben ik hiervan terug gekomen. Bij Merle ging ik met 35 weken met verlof en deze keer koos ik uiteindelijk voor 34 weken.

We hebben hier in Nederland een beetje de ‘zwanger is geen ziekte’ en ‘niet piepen maar doorgaan’ mentaliteit. Ik voelde me ook langere tijd (en soms stiekem nog een beetje) een aansteller toen ik besloot om toch eerder met verlof te gaan. Maar waarom? Op mijn werk en in mijn omgeving was iedereen hier super aardig en begripvol over, dus dit zit helemaal in mijn eigen hoofd. Het heeft waarschijnlijk te maken met een stukje zelfliefde (of gebrek daar aan) en aan iedereen willen laten zien dat ik een sterke gezonde vrouw ben (of zoiets vaags).

Want waarom ga je dan al met verlof? Alles gaat toch goed? Bij de verloskundige sta ik elke afspraak weer met 5 minuten buiten en mijn kind doet het super goed in mijn buik. Ja fysiologisch gezien heb ik een droom zwangerschap, geen hoge bloeddruk, geen suiker, goed ijzer en een gezond kindje. Maar vanaf ongeveer 20 weken loop ik wel met bekken- en rugpijn, de fysio stelde met 28 weken (toen ik eindelijk besloot te gaan) aan een kant een instabiel bekken vast en gaf me oefeningen. Nu vind ik het lastig om me door deze klachten te veel te laten stoppen, met de baby gaat toch alles goed? Je kan toch nog lopen? Je tilt je peuter toch nog de trap op? (als ze het weer eens vertikt om te lopen). Er zijn mensen die veel ergere (bekken)klachten hebben dan jij hoor!

Klopt. Maar ik (en daardoor ook de rest van mijn gezin) betaal de prijs van dit maar door willen gaan. Dan zit ik weer op zaterdagochtend huilend op de bank omdat alles pijn doet en ik helemaal geen puf heb om iets te ondernemen (wat ik vervolgens toch gewoon ga doen). Mijn gezin is voor mij het meest belangrijke dat er is en ik kan ze meer geven als ik me goed voel. Dus koos ik voor een stukje meer zelfliefde/zelfzorg. Ik ga niet door tot ik niet meer kan lopen. Merle gaat gewoon naar oma zoals altijd, zodat ik nu even echt rust kan pakken. Iets met eerst zelf je gasmasker opdoen zodat je die van je kind kan opdoen… Dus als de nesteldrang me niet constant bezighoud ga ik even uitrusten.

Bij Merle braken mijn vliezen trouwens met 37.5 weken zwangerschap, dus wie weet duurt het helemaal niet zo lang meer tot dat kleine meid nummer 2 zich aandient. Nu is dit kindje zo anders in mijn buik dat het me niks verbaasd als ze iets heel anders gaat doen dan haar zus.

Ik ga mijn tijd in ieder geval gebruiken om weer meer voor jullie (en voornamelijk mezelf) te schrijven. Ondertussen heb ik deze blog al heel wat jaartjes (kijk eens door mijn archief zou ik zeggen). En hoewel ik vaak genoeg extreem lange pauzes laat vallen in het schrijven is het een waardevolle verzameling van gebeurtenissen in mijn leven geworden en de verzameling mag blijven groeien want ik wil hier later op terug kunnen kijken.

Iedereen die me gister feliciteerde met mijn verjaardag: super bedankt! Ik heb echt een heerlijke dag gehad!

Liefs,

Nienke

 

 

 

 

3

Lees meer:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge