Niet meer aan de tiet. Over stoppen en loslaten.

Vandaag is het twee weken geleden dat ik voor het laatst borstvoeding gaf. Of eigenlijk dat wij gestopt zijn met borstvoeding, want het voelt als een gezamenlijk besluit. Maar wel eentje waar ik het nog een beetje moeilijk mee heb.

Het was al een paar weken aan de gang, Merle wilde niet zo graag meer. Ze had tijdens de voedingen meer interesse in de buitenwereld en het duurde haar allemaal veel te lang. Tijdens onze vakantie begon ik met elke dag een of twee flessen geven omdat die er veel makkelijker in gingen en ik gewoon geen zin had in gestrubbel (of een hongerig kind onderweg). Op een parkeerplaats voor een buitenlandse supermarkt heb je echt geen zin in een gevecht in de auto met een kind dat geen zin heeft om aan de borst te drinken.

Na mijn vakantie zou ook mijn kolfrecht afgelopen zijn dus het leek mij een mooi moment om af te bouwen naar ’s morgens en ’s avonds voeden. Nadat ik al een paar keer mijn doel had verschoven, hoopte ik dat we nog lekker tot na haar eerste verjaardag konden doorgaan met voeden. Maar dan moesten mijn borsten natuurlijk wel langzaam wennen dat er minder gedronken zou worden. Het afbouwen ging soepel, weinig last van stuwing gehad en mijn lijf bleef keurig twee voedingen per dag produceren (als ik een keer kolfde had ik nog prima >100 ml). Op thuisdagen nog een keertje extra aanleggen hielp om het op peil te houden.

Omdat ik echter (natuurlijk) overdag ook de fles gaf merkte ik het verschil in hoe de voedingen verliepen. Met veel gulzigheid slobberde mevrouw in 5 minuten een fles leeg, terwijl aan de borst leggen steeds meer een gevecht werd. Niet altijd hoor. Er zaten nog steeds hele fijne voedingen tussen. Misschien dat ik het er daarom wel moeilijk mee heb. Ik twijfel of ik niet langer had moeten blijven proberen, of het niet toch een fase was. 

De keren dat ik haar overdag nog even aanlegde op de dagen dat ik thuis was verdwenen helemaal, omdat ik het niet fijn meer vond. Ik hield me krampachtig vast aan ons avondritueeltje met aan de borst in slaap vallen, omdat ik dat zo’n heerlijk moment vind/vond (bleh). Maar toen ze voor het slapen gaan zo weinig uit de borst wilde dat ik nog een fles na moest gaan maken (en daarna zelf nog kolven) werd het me toch te gek. Dat kolven heb ik nog een paar avonden gedaan (met die ‘het is een fase’ gedachte) maar toen liet ik de avondvoeding ook maar vallen. Helaas zijn hier aardig wat frustraties (en huilende mama en baby) aan vooraf gegaan. Toen ze me ’s avonds een paar keer probeerde een tepelpiercing te geven met haar tanden, had ik er echter al iets meer vrede mee.

Nu begonnen mijn melkfabriekjes helaas wel een beetje te protesteren. 1x per dag was niet genoeg om het op pijl te houden en omdat ik toch wilde dat ze met een goed ontbijt de dag begon (en dus niet met een te kleine portie moedermelk) ging ik ook maar een fles of een papje hierna geven. Ondertussen kreeg ik steeds meer het gevoel dat ik het voeden meer voor mezelf deed dan voor Merle. Het was meer vasthouden aan iets omdat ik er geen afscheid van wilde nemen, gewoon omdat het zo fijn en bijzonder is geweest. Meerdere keren dacht ik: dit was de laatste keer. Maar dan toch weer even aanleggen voor twee slokken. Dan toch weer fantaseren over het weer opbouwen en de poedermelk er uit schoppen. Het liet me niet los en daar werd ik niet gelukkiger van.

Dus, omdat er toch niet veel meer over was, ben ik gewoon gestopt. Op een doodnormale woensdagochtend voor mijn werk. Nog 1x gevoed, heel relaxed. Omdat ik niet wilde dat de laatste keer vervelend zou worden heb ik het hierbij gelaten.

Dat is nu dus al weer twee weken geleden. Dat ene moment dat er zomaar een eind aan een tijdperk komt. Het afsluiten van een hoofdstuk waar ik zo van genoten heb (zo erg dat ik deze kleffe blog er aan wijdt).

Ik begon er aan met zo’n idee van ‘we zien het wel’, helemaal niet fanatiek, flesvoeding was ook goed geweest. Het was gewoon leuk om te kijken of ik dat ook kon. Gaandeweg (na de marteling van de eerste weken) werd ik wel fanatieker. Het geeft zo veel voldoening om te zien dat je kind ‘even’ 300 gram aankomt in een week, op jouw melk. Om te zien hoe ze veranderde van een klein iel baby’tje in een heerlijk stevig meisje. Nu zit er ruim 6 kilo aan moedermelk bij en heb ik haar op de kracht van mijn lijf heel goed laten groeien.

Maar nu gaat ze net zo goed verder groeien op andere melk en dat is ook prima. Nu ben ik nog net zo trots als ik haar op de weegschaal zet en ze weer gegroeid is en ben ik voornamelijk blij dat ze gewoon een lief en gelukkig kind is.

Dat ik dan af en toe met weemoed aan mijn borsten voel voor de spiegel, tja, dat gaat ook wel weer voorbij. Laten we hopen dat ik het nog een keer mag meemaken.

IMG_3195

 

 

Lees meer:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge