Waarom ik tijdelijk stopte met bloggen.

Hoewel bloggen nu weer lekker gaat en ik niet voorzie dat ik er gauw weer mee stop, was dat een tijdje geleden wel anders. Ongeveer een jaar lang schreef ik weinig tot niets op mijn geliefde bloggie. Door een paar grote veranderingen in mijn leven had ik heel veel moeite met schrijven.

Het stoppen met bloggen was geen bewust besluit, meer iets dat zo gelopen is. In deze blog probeer ik uit te leggen waar het fout ging en voor mezelf alles op een rijtje te zetten.

Het ging eigenlijk allemaal fout toen we gingen verhuizen. We kochten ons eerste huis, hartstikke leuk en spannend. Maar misschien toch wel wat zwaarder dan ik van tevoren had gedacht. Verhuizen leverde me een boel stress op en het nieuwe huis was echt het enige waar ik aan kon denken. In de weken van het huis kopen/verhuizen vulde ik honderden pinterest borden met foto’s voor interieur-inspiratie en muur-kleur-ideeën. Het lukte me echter niet om deze brij van gedachtes over klussen en hypotheken te vertalen in een blog. De weken werden maanden en voor ik het wist had ik al een hele tijd niets meer online gezet. Hoe langer je wacht hoe moeilijker het wordt.

Tijdens het verhuizen besloten we ook dat we toe waren aan gezinsuitbreiding. Toen onze hypotheek rond was besloten we te stoppen met anticonceptie en ‘wel te zien hoe het liep’. Nou het liep vrij goed want binnen de kortste keren was er een kleine Merle onderweg :).

Ik was dolblij en gelukkiger dan ooit toen ik wist dat ik mama ging worden, want ja dit was alles wat ik altijd al wilde (nou ff niet meer zo zoetsappig doen hoor). Hoe lastig ik het al vond om tijdens het verhuizen aan iets anders te denken, tijdens mijn zwangerschap kon ik helemaal NERGENS anders aan denken. Geen idee hoe ik die negen maanden gefunctioneerd heb (en bijvoorbeeld niet onder een tram ben gekomen) want het enige dat ik kon denken was: ‘OMG er groeit een klein mensje in mij’. Meerdere keren begon ik een blog over mijn zwangerschap maar het doorzettingsvermogen om er iets van te maken had ik niet.

Laten we het er maar op houden dat ik het veel te druk had met een baby maken.

Toen Merle eenmaal geboren was en ik nog volzat met hormonen, leefde ik in mijn bubbel. Of op mijn roze wolk. Ik heb ten volle genoten van de eerste maanden van Merle’s leven en voornamelijk met mijn baby op schoot gezeten. Nou moet ik ook zeggen dat het voeden de eerste tijd al zo ongeveer de helft van je tijd opslokt. De buitenwereld bestond even niet voor mij. Emotioneel vond ik het moeilijk om andere dingen te doen omdat ik dan heel erg het gevoel had dat ik van alles miste van Merle. Fysiek ging het super goed met me, dat was het probleem niet. Ik was me de eerste tijd van Merle’s leven steeds zo (bijna pijnlijk) bewust van het voorbijgaan van de tijd. Ik had het er moeilijk mee dat ze steeds groter werd en dat ik die bijzondere momenten nooit meer terug zou krijgen.

Toen ik weer aan het werk moest werd ik gedwongen om uit mijn babybubbel te komen. Het was tijd om iets meer afstand van Merle te nemen en de zorg af en toe uit handen te geven. Weer gaan werken heeft me gedwongen om ook weer aan andere dingen te denken en om weer een duidelijk ritme in mijn leven te krijgen. Na een tijdje was ik zo gewend aan mijn nieuwe leven met kind en werk dat er weer ruimte in mijn hoofd kwam voor een hobby. Het begon steeds meer te kriebelen en ik had zin om weer stukjes te schrijven.

Ik besloot me niet tegen te laten houden door mijn perfectionisme. Waar ik eerst nog altijd foto’s van mijn spiegelreflexcamera wilde gebruiken kies ik nu meestal makkelijk voor iPhone foto’s. Ik schrijf over wat ik leuk vind en niet over wat ik denk dat mensen willen lezen. Stukjes hoeven niet perfect. Spel- en taalfouten zal ik genoeg maken. Als ik me hier druk over ga maken schrijf ik nooit meer iets. Statistieken bekijk ik nauwelijks omdat ik niet wil dat het te gedwongen gaat worden. Het is (op dit moment) niet zo belangrijk hoe vaak ik gelezen word, het moet vooral weer mijn lievelingshobby worden.

Zo dat was wel weer genoeg filosofisch geklets voor nu…

 

 

Lees meer:

6 reacties

  1. Ik was me de eerste tijd van Merle’s leven steeds zo (bijna pijnlijk) bewust van het voorbijgaan van de tijd. Ik had het er moeilijk mee dat ze steeds groter werd en dat ik die bijzondere momenten nooit meer terug zou krijgen.

    – En dat is precies wat ik me nu, nog steeds, voel :S

    Het is leuk om je blog te lezen, het is alsof dat ik over mezelf min of meer lees 😉

    1. Ik heb dat gevoel ook nog steeds wel hoor, maar ik probeer gewoon echt van de momenten te genieten en in het nu te leven ofzo… Maar feit blijft dat ze veel te snel groot worden….

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.