Zes maanden mama

Lieve Merle, het is zes maanden geleden dat je geboren werd en mij mama maakte. Ik kan onmogelijk beschrijven hoe fijn de afgelopen tijd was maar ik ga toch een poging doen.

Ik weet niet hoe het mogelijk is dat er echt een half jaar voorbij is gegaan. Het voelt als vorige week dat we je mee naar huis namen. Het voelt ook als vorige week dat je nog in maatje 56 paste en dat we voor het eerst met je naar buiten gingen. Het voelt als gister dat je voor het eerst lachte. Maar op wonderbaarlijke wijze is er sinds al deze geweldige dingen al weer een heleboel tijd verstreken.

De maanden sinds 31 oktober 2015 waren de mooiste van mijn hele leven. Zwaar cliché maar gewoon de waarheid: Moeder zijn is geweldig, het maakt me zo gelukkig. Het is het aan de ene kant de gewoonste zaak van de wereld en aan de andere kant het meest bijzondere wat er bestaat. Soms is het heus wel zwaar en ben ik moe, dan realiseer ik me dat er dingen zijn die echt niet meer kunnen nu (de hele dag op de bank liggen en netflix kijken bijv…)

Maar er is eigenlijk niks dat ik echt mis, waarschijnlijk omdat ik altijd al een enorme huismus was en mijn leven niet zo heel veel veranderd is (ik zat toch altijd al het liefst thuis op de bank op zaterdagavond).

Elke dag is hetzelfde: wakker worden, voeden, verschonen, spelen en weer slapen. Maar toch is elke dag anders, en verander je elke dag. Sommige weken veranderd er weinig en heb ik de hoop dat je misschien toch voor altijd klein zal blijven. Soms veranderd er heel veel tegelijk, zoals nu: je gaat brabbelen (tegen ons en tegen de katten) je gaat omrollen en je hebt voor het eerst iets anders dan melk gegeten.

En hoewel iedereen ons er aan blijft herinneren: ‘jullie hebben zo veel geluk, Merle is zo’n makkelijke baby’ ‘Een tweede kan alleen maar tegenvallen nu’ (soms voel ik me haast schuldig dat je de nacht doorslaapt en niet veel huilt) moet een blije baby toch ook wel betekenen dat we dingen goed doen.

Dat je gelukkig bent bij ons. En daar doen we het tenslotte allemaal voor.

Het afgelopen half jaar heb ik zo veel geleerd dat het te veel is om in een blog te verwerken. Een van de dingen die ik heb geleerd is dat ik bloggen nu moeilijker vind om vol te houden dan ik dacht, maar dat ik het toch niet kan los laten en er vooral heel vaak over nadenk.

Daarnaast leerde ik je voeden en troosten en knuffelen. Ik leerde dat het soms heerlijk is om je te dragen in een draagdoek en dat het soms helemaal niet werkt omdat je wil bewegen en rondkijken. We leerden je in slaap wiegen en hoe je ons ’s morgens weer wekt met je gebrabbel. We kwamen er achter dat poep van je enkels tot je nek kan zitten en ook op ons (of op de bank, of de muur). Ik leerde dat mijn lichaam in staat is om 6 maanden lang zelf een kind te voeden. Ondanks dat het soms zwaar was (en ik er met 3 maanden bijna de brui aan gaf) heb ik het vol gehouden: 6 maanden borstvoeding! Nu is het zo makkelijk dat ik hoop nog een tijdje door te kunnen gaan…

Maar met name leerde ik hoe snel de tijd voorbij gaat en misschien is het wel belangrijk om hier wat meer van vast te leggen.

Dus vandaar: nu een klein blogje over een groots half jaar van een kleine meid.

IMG_1599

Lees meer:

1 reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.