Bevallingsverhaal deel 2

Mijn bevalling begon met het breken van mijn vliezen en een hele lange dag wachten, dit lees je in deel 1 van mijn verhaal. Dit is het tweede deel van het mooiste verhaal van mijn leven. Als je wil weten hoe de dag verliep waarop mijn dochter geboren werd, lees dan gauw verder!*iedereen met een zwakke maag, of geen zin in te veel persoonlijke details nu afhaken!*

31 oktober 2015

Manlief en ik mogen ons om 8:00 melden in het ziekenhuis. Op dat moment loop ik langer dan 24 uur rond met gebroken vliezen en is het tijd om te controleren of ons kleine meisje het nog goed doet in mijn buik.

Aangekomen in het ziekenhuis krijgen we meteen de vraag waarom we zo vroeg zijn gekomen? De controle had ook best om 10 uur gekund zodat we hadden kunnen uitslapen. Uitslapen!? Ik lag al bijna een hele nacht wakker van de spanning, lekker slapen was niet echt een optie… In het ziekenhuis gaan ze een CTG doen, een hartfilmpje van de baby, hier moest ik minimaal een half uur aan liggen om te zien of alles goed ging met de baby. Verder werd mijn bloeddruk gecheckt en mijn temperatuur opgemeten en er werd een kweekje afgenomen voor groep B streptokokken (hallo collega’s! jullie weten nu dat ik aan het bevallen ben…). De baby maakte het helemaal prima en ze konden zien dat ik lichte weeën had, maar niks dat er op duidde dat ik gauw zou gaan bevallen.

Toen ze op het punt stonden om ons weer naar huis te sturen omdat ze tot 72 uur willen wachten of de bevalling vanzelf op gang komt, vertelde ik nog dat ik een heel klein beetje groenige afscheiding had gezien op mn maandverband. Ik maakte me hier eigenlijk geen zorgen over omdat het zo weinig was en ik het idee had dat de rest van het vruchtwater gewoon helder was (wat later ook zo bleek). De verpleegkundige maakte zich er echter wel zorgen over en dacht dat er in het vruchtwater was gepoept. Binnen een paar minuten stond de gynaecoloog aan mijn bed om te vertellen dat ze geen risico gingen nemen en me direct gingen inleiden. *SLIK* dat was even omschakelen.IMG_0509

Van de triage-kamer werden we verplaatst naar een verloskamer. Hier werd ons medegedeeld dat dit de plek was waar onze dochter geboren ging worden en dat er zo iemand een infuus kwam aanleggen. Het ging nu wel allemaal heel snel ineens. Natuurlijk hadden we de ziekenhuistas en de maxicosi mee, voor het geval dat. Ik was er echter heel erg vanuit gegaan dat we gewoon weer naar huis gestuurd zouden worden.

Na wat voelde als een eeuwigheid in die vreemde kamer, op dat oncomfortabele bed kwam de verpleegkundige het infuus aanleggen. In mijn pols omdat zwangere nogal de neiging hebben rare dingen te gaan doen met hun handen zei ze (later begreep ik wat ze bedoelde). Ik kreeg weer zo’n verschrikkelijke band om mijn buik om de weeën te meten en de gynaecoloog kwam kijken of ik genoeg ontsluiting had om een draadje op het hoofdje van de baby te plaatsen. Twee centimeter! hoera, die had ik toch maar mooi cadeau gekregen zonder al te veel pijn! Met het plaatsen van de hartslagmeter op haar hoofdje braken mijn vliezen nog verder en zagen ze dat het vruchtwater helder was. ‘Nou dan ga ik maar weer naar huis’ grapte ik nog.

Daar lag ik dan, aan honderd draadjes en monitoren, precies wat ik niet wilde. Ik voelde me enorm opgesloten en beperkt door al deze slangetjes en ik vond het een naar idee dat er iets op mijn baby geplakt zat wat ik voor mn gevoel zo per ongeluk los kon trekken. ‘Maar ik zou rondlopen en bewegen tijdens de weeën zoals geleerd bij yoga’ dacht ik nog. Totdat ze het infuus aan zetten en ik direct mijn eerste echte wee kreeg. Jongens en meisjes dit deed toch wel een boel (aahum) pijn! De verpleegkundige zette het infuus op het laagste standje en zei dat ze het waarschijnlijk zo nog wel hoger zou moeten zetten. Nou dat was dus nergens voor nodig, ik begon gelijk met om de 3 minuten een sterke wee. Doordat er totaal geen opbouw was geweest en ik gelijk volle weeën had schrok ik erg van de pijn en had ik veel moeite met het opvangen van de weeën, ik was gewoon totaal overdonderd. Al mijn ademhalingstechnieken was ik in ieder geval vergeten maar ik herinnerde me wel een zinnetje: ‘deze wee komt nooit meer terug’ dat kon ik precies vijf keer zuchten tijdens 1 wee.

Ik worstelde me een uurtje of 3 door mijn weeën heen en rond het middaguur kwamen ze weer controleren hoeveel ontsluiting ik had. Drie-vier centimeter, wat!? Dat ging wel erg langzaam. Dan misschien toch maar pijnstilling nemen, maar omdat ik nog geen 5 centimeter had mocht ik nog geen Remifentanil pompje omdat dat maar een bepaalde tijd werkt. Dus was de enige optie een ruggenprik, maar dat zou betekenen dat ik aan nog meer slangetjes moest en dat wilde ik absoluut niet. We spraken af dat ik even onder de douche zou gaan en we na een uur verder zouden kijken. Onder de douche terwijl je weeën hebt was niet relaxed. Vooral het verplaatsen naar de douche vond ik verschrikkelijk. Het douchen hielp wel om de tijd iets sneller te laten verlopen. Ik kroop terug in bed en van de tijd die volgde weet ik niet veel meer behalve: wee, ademen, wee, ademen, wee, ademen enzovoorts.

Zo rond 15:00 kwamen ze me weer controleren, hopelijk zou ik nu ver genoeg zijn voor een pompje met pijnstilling. Mijn harde werk van de afgelopen uren had zijn vruchten afgeworpen want ik had nu 7-8 centimeter. Geloof me dat is een van de fijnste dingen die ik die dag hoorde! Het ‘nadeel’ was dat ik nu eigenlijk al te ver was voor pijnstilling. Het nieuws dat ik echter al zoveel ontsluiting had gaf me genoeg kracht dat ik de pijnstilling niet meer hoefde, op dat moment wist ik zeker dat ik het zelf af zou gaan maken.

De uren tussen 15:00 en 17:00 bleven mijn weeën krachtiger worden maar ik had ondertussen door hoe ik ze op moest vangen. Ik keerde helemaal in mezelf en had eigenlijk niet eens meer door dat Boas gespannen naast me zat. Om 17:00 veranderde het gevoel in een soort enorm krachtige pijnlijke rilling/stoot die door mijn lichaam ging. Ik kon ze nog maar net wegzuchten. Aangezien ik nog nooit persweeën had gevoeld wist ik niet dat die dus zo voelen… Na een minuut of 10 riepen we de verpleegkundige er toch maar eens bij, ik vertelde haar dat mijn weeen anders voelde, en ik wilde dat ze mijn ontsluiting controleerden. Maar volgens de verpleegkundige was ik veel te rustig om al persweeën te hebben, er zou zo wel een dokter komen. Weer 10 minuten later begon het echter nogal te branden (daar ehum beneden) en had ik het gevoel dat ik moest persen. Ik vond het super eng omdat ik niet wist hoeveel ontsluiting ik had. Maar ik kon het echt niet tegenhouden, we riepen de verpleegkundige er bij en die ging nu toch maar even kijken.

Het hoofdje stond al (kwam er al bijna uit). Toen moest de gynaecoloog nog komen, die was uiteraard net op weg naar huis. Na een paar minuten kwam ze gelukkig aan gerend om mijn bevalling af te maken.

Toen mocht ik eindelijk mee gaan persen! Man wat was dat een opluchting. Veel persen hoefde ik niet meer te doen en na 6 minuten (twee keer persen) werd om 17:28 onze dochter Merle Juniper geboren.IMG_0513

Ze mocht gelijk op mijn borst liggen terwijl de placenta geboren werd en ik ‘daaronder’ weer even aan elkaar genaaid werd. Merle was helemaal gezond en compleet en de mooiste baby ooit. De uren na mijn bevalling waren zo bijzonder en fijn. Ik ben super blij dat ze zo lang bij me heeft gelegen en überhaupt helemaal niet bij ons is weg geweest. Een half uurtje na de bevalling hebben de naaste familieleden haar al even ontmoet. Ik kan me voorstellen dat niet iedereen zo gauw visite aan z’n bed wil maar ik vond het heerlijk om zo snel omringt te worden door familie die ook zo veel van dit kleine mensje hielden. Na een uur of twee heeft ze voor het eerst uit de borst gedronken wat ook helemaal goed ging. Na de bevalling moesten we 1 nachtje blijven vanwege de langdurig gebroken vliezen. De volgende dag mochten we ons perfecte meisje meenemen naar huis. 

Ik kijk met een fijn en trots gevoel terug op mijn bevalling, en alle clichés zijn waar als je je baby vast hebt vergeet je de pijn gelijk. Echt. 

IMG_0521

Lees meer:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge