Bevallingsverhaal deel 1 (gebroken vliezen)

Terwijl je nog zwanger bent lees je dit soort verhalen met hoop en spanning en vrees tegelijk, hoe zou het bij mij gaan!? Voor alle zwangeren, niet-zwangeren en ramp-toeristen: hierbij het eerste deel van mijn bevallingsverhaal. Geen zorgen het wordt een mooi verhaal, waar ik met een fijn gevoel op terug kijk.

*iedereen met een zwakke maag, of geen zin in te veel persoonlijke details nu afhaken!*

30 oktober 2015 circa 7:30

Terwijl manlief beneden op het punt staat om naar zijn werk te vertrekken draai ik me nog eens om in bed, ik ben nu 37 weken en 5 dagen zwanger. Tijdens het omdraaien voel ik iets uit me gutsen, of ik ben zojuist incontinent geworden of mijn vliezen zijn gebroken.  Omdat het niet zo veel vloeistof was twijfelde ik nog, ik draai me nogmaals om en voel weer duidelijk wat stromen. Nou dan maar mijn bed uit voordat alles nat wordt. Als ik naast het bed staat loopt er nog meer uit. Ik gil naar beneden dat Boas naar boven moet komen, met een bakje want dat herinner ik me van de verloskundige. Even ben ik in paniek, komt ze nu al!? Maar dan herinner ik me alles wat ik de afgelopen weken heb gelezen en heb gehoord van de verloskundige. De 37 weken zijn voorbij, het vruchtwater ziet er helder uit en ze ligt netjes ingedaald. Ik hoef niet met spoed te bellen en kan even afwachten of er iets gaat gebeuren.

Omdat ik nog geen enkel teken van weeën heb stuur ik manlief maar gewoon naar zijn werk en stap ik nog even onder de douche en ga uitgebreid ontbijten. Als ik straks moet bevallen heb ik mijn krachten nodig en is het ook wel lekker als mijn haar schoon is. Rond 9:00 bel ik de verloskundige om te vertellen dat mijn vliezen zijn gebroken. Ze verteld dat ze later die ochtend langs komt voor een paar controles en verdere uitleg over wat er gaat gebeuren, mocht er in de tussentijd iets gebeuren moet ik natuurlijk gewoon bellen. Rond 10 uur staat de verloskundige voor de deur om me te feliciteren dat ik vandaag ga bevallen (bijna goed..) en dat het in ieder geval geen 42 weken meer gaat worden. Mijn bloeddruk wordt gemeten en ze luistert naar het hartje van de baby, alles is prima in orde. Vol trots laat ik natuurlijk mijn opgevangen vruchtwater in (longdrink glas) zien en inderdaad, het is vruchtwater. Heerlijk beroep hoor verloskundige…

En dan moet ik gaan wachten. De verloskundige verteld me dat (als ik dan nog niet bevallen ben) ze vanavond rond 20:00 weer langs komen voor controles en dat we dan ook zullen bespreken wat er gebeurd als het niet op gang komt. Ik krijg nog de opdracht om af en toe mijn temperatuur op te nemen omdat er met gebroken vliezen een (kleine) kans is op infecties en dat ik bij koorts direct moet bellen.

Ik installeer me met netflix op de bank, wachtend op die eerste wee. Elk beweginkje/gevoel in mijn lijf houd ik goed in de gaten. Vol spanning wacht ik op iets dat misschien een wee zou kunnen zijn. Lang zit ik niet alleen; manlief hangt al aan de telefoon, hij is naar huis gestuurd door zijn collega’s. Gelukkig maar want ik wist niet hoe ik anders die lange dag zou zijn doorgekomen.

Een thuisbevalling, dat was wat ik wilde maar met elk uur dat verstreek werd de kans hierop kleiner. Als je vliezen eenmaal zijn gebroken moet je namelijk binnen 24 uur bevallen zijn, anders wordt je medisch en mag je niet meer thuis bevallen.

En wat ga je dan doen, zo wachtende op je bevalling? Natuurlijk alle manieren googelen (en voor zover mogelijk uitproberen) waarmee je de bevalling op gang kan helpen. Tegen de lunch is er nog steeds niets gebeurd dus ik stuur manlief de deur uit voor een lekkere lunch, dat heb ik ondertussen wel verdient. We eten een kapsalon met veel sambal (zou ook moeten helpen met de bevalling opwekken…) en het zijn ongeveer genoeg calorieën voor een hele dag. Daarna gaan we een stevige wandeling maken, misschien dat dat iets op gang brengt. We spelen Mario-kart en ik ga honderd aardappels schillen en een gigantische pan boerenkool koken (handig eten voor een paar dagen…).

Helaas alles is te vergeefs en ’s avonds staat de verloskundige weer op de stoep. Al mijn controles waren goed maar er moet nu wel een afspraak gemaakt worden in het ziekenhuis. Als er ’s nachts geen bevalling op gang komt moet ik me de volgende dag om 8:00 melden op de poli verloskunde.

Tot nu toe hebben nog niemand verteld wat er aan de hand is omdat we hopen op een mooie (vlugge) thuis bevalling waarna we iedereen kunnen bellen met het goede nieuws. Maar omdat ik al aanvoel dat dat waarschijnlijk niet gaat gebeuren wil ik nu toch onze ouders gaan inlichten. We drinken die avond nog koffie met onze ouders en ik krijg op een gegeven moment wel wat krampen. Tot een uurtje of 22:00 heb ik nog hoop dat het gaat gebeuren. Er gebeurd duidelijk iets in mijn lichaam en ik weet vrij zeker dat wat ik voel (voor)weeën zijn. Ik klamp me vast aan mijn geromantiseerde idee van een thuisbevalling en wil hier nog geen afscheid van nemen. Maar tegen middernacht weet ik het: dit gaat niet meer gebeuren.
Les 1 in bevallen: (en een baby hebben) dingen gaan niet zoals je het je van te voren bedenkt en je kan hier maar beter zo gauw mogelijk vrede mee hebben. Vanaf dat moment ga ik uit van een ziekenhuisbevalling en probeer ik maar zoveel mogelijk de positieve kanten daarvan in te zien (geen troep in huis, en de mogelijkheid voor pijnstilling).

Gedurende de avond en nacht heb ik af en toe flinke krampen, een beetje een menstruatiepijn gevoel, maar er is geen enkel patroon in te ontdekken. Ik weet nog dat ik dacht ‘oooh die weeën vallen enorm mee, ze moeten alleen nog wat regelmatiger worden’. Helaas zijn de krampen net erg genoeg om me uit mijn slaap te houden en ben ik  ook veel te gespannen om te slapen. Ik ‘vermaak’ me de hele nacht met alles googelen over gebroken vliezen en bevallingen (dankjewel viva-forum voor al je geweldige verhalen….). Af en toe dommel ik even weg en op de een of andere manier is de nacht voorbij gegaan, zonder baby…

Lees de rest van mijn bevallingsverhaal: de echte bevalling, in deel 2

Lees meer:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge