I’m back!

Hallo Internet!

Zojuist ben ik ontwaakt uit mijn sociale media winterslaap (oke zomerslaap.. sowieso veel slaap). Mijn tijdelijke blogpauze (a.k.a vakantie) begon een beetje gedwongen omdat wij natuurlijk onze tent net in de 20% van de camping hadden opgezet waar geen wifi was. Uiteindelijk vond ik het eigenlijk wel heel lekker, hoe blij ik ook wordt van bloggen, soms is het ook heerlijk om even voor jezelf te leven. Even niet van alles op the interwebs plaatsen voor al mijn miljoenen lezers 😉

Naast het niet bloggen moest ik ook even cold turkey stoppen met honderd keer per dag instagram, twitter, facebook, pinterest en youtube bekijken. Oke facebook heb ik nog wel een beetje bijgehouden, dat kon mijn internet bundel nog net aan. Het was wel even lastig je raakt zo gewend aan 100 nieuwe tweets, foto’s of filmpjes per dag dat je ineens een heel stuk informatie mist. Ook al kennen de meeste mensen die ik volg (lees: bloggers die ik adoreer) mij helemaal niet, het voelt toch een beetje als een vriendschap.

Op vakantie zijn in een land waar je nog nooit geweest bent, met een landschap dat zo anders is dan ik gewend bent is best intens. Maar door alle nieuwe ervaringen (bijv. hoogteziekte.. die had ik wel willen overslaan..) kreeg ik al zoveel indrukken en beelden binnen op een dag, dat ik mijn sociale media hier niet meer voor nodig had. Nu lijkt het een beetje als of ik mijn normale leven heel saai vind, maar dat is niet zo hoor 😉

Tijdens mijn dagelijks leven vind ik sociale media (ervaringen van andere mensen) een fijne aanvulling, ik put er veel inspiratie uit, ook voor mijn blog. Maar op het moment dat ik zelf iets spannends ga doen (voor mij is vakantie spannend oke.. ik ben niet zo’n globetrotter) heb ik geen belevenissen van anderen nodig. Mijn brein heeft al zijn capaciteit om indrukken te verwerken op dit moment nodig voor mijn eigen avonturen.

Oke, wellicht begin ik nu wat filosofisch te worden en dat willen we niet hebben natuurlijk ;). Jullie zitten natuurlijk gewoon te wachten op vakantiefoto’s! Hier alvast een voorproefje dan:

DSC_0440

Continue Reading

The mountains are calling and I must go.

Volgende week om deze tijd ben ik hard onderweg naar Zwitserland! Het is ondertussen al meer dan een jaar geleden en we zijn er nu echt aan toe: Vakantie!!

Toen we begonnen met het plannen van onze vakantie wilde we in eerste instantie naar Schotland om daar de West Highland Way te gaan wandelen. Dit is een wandeltocht van ongeveer 10 dagen (voor ons onervaren wandelaars) die van de Lowlands naar de Highlands loopt.
Maar als je dan toch de overtocht maakt wil je nog wel meer van het land zien natuurlijk… Het komt er op neer dat onze plannen voor Schotland toch wel een heleboel eurootjes gingen kosten. We willen beiden heel graag naar Schotland en hebben het geld er wel voor over om het echt goed te doen. Toen we echter ineens ook nog gingen trouwen hebben we besloten om een iets lower budget vakantie-plan te maken. Zodat we ook nog lekker op huwelijksreis kunnen 😀

Ouderwets Kamperen
Een goede manier om de kosten van je reis te beperken is om lekker te gaan kamperen. Vriendlief en ik hebben al vaak genoeg samen gekampeerd en het bevalt ons goed! Lekker knullig in een tentje. ’s Avonds kaartspelletjes doen en voor de tent zitten kletsen tot dat het te koud word. HEERLUK! Geloof me, ik kan enorm genieten van luxe maar er is ook iets ontspannends aan minder luxe. Minder gedoe, minder zaken die je aandacht opeisen, gewoon elkaar en een tentje op een mooie plek! Onhandig koken op een gasstelletje dat te klein is voor je pannen, zand in je slaapzak, heen en weer lopen met je afwas en vieze voeten. Ik hou er van!

Geen tv en dus eindelijk tijd om weer eens ouderwets een boek te lezen. De camping waar we heen gaan heeft wifi en ik zit in dubio of ik mijn iPad ga meenemen. Het is natuurlijk handig om af en toe even wat te kunnen googlen en even je mail te kijken. Maar een kleine internet break zou ook niet verkeerd voor me zijn. Er zijn immers nog zo veel andere belangrijke dingen in het leven. Genieten van mijn verloofde en de mooie natuur bijvoorbeeld!

We gaan kamperen op een camping op 1600 meter hoogte (ik heb er eigenlijk geen verstand van maar volgens mij is dit best hoog). De camping kijkt uit op een gletsjer, hoe vet is dat? Eigenlijk is het voor mij allemaal super bijzonder want ik ben nog nooit in de bergen geweest. Wat ik ken van de bergen komt voornamelijk uit een van mijn favoriete kinderfilms ‘Heidi’ (anyone?)

Ik kijk dus uit naar twee weken verbazing en verwondering (ik ben snel onder de indruk). Zodra we de bergen inrijden weet ik zeker dat er een grote glimlach op mijn gezicht staat! Om alvast een beetje in de stemming te komen zat ik op pinterest lekker plaatjes te zoeken van bergen. Sommige waren te mooi om niet te delen.

wandelpad in de bergen in Zwitseland: https://flic.kr/p/eavm8W
wandelpad in de bergen in Zwitserland: https://flic.kr/p/eavm8W
Ergens in Zwitserland  (Found on traveloven.com)
Ergens in Zwitserland (Found on traveloven.com)
Een meer, ook ergens in Zwitserland (fantasticmaterials.blogspot.com)
Een meer, ook ergens in Zwitserland (fantasticmaterials.blogspot.com)
 Found on traveloven.com
Found on traveloven.com
Continue Reading

Reizen in de spits

Wat reizen in de spits mij heeft geleerd.
Al drie jaar reis ik elke dag in de spits met de trein naar mijn werk (eerst was het mijn stage). Mijn treinreis gaat over een behoorlijk druk traject, van Almere naar Amsterdam.

Vroeger thuis hadden mijn ouders geen auto, alles ging altijd met de trein en het openbaar vervoer was dus niets nieuws voor mij. Tot dat ik begon met elke dag in de spits reizen, mijn relaxte studenten leventje met late collegetijden kwam ten einde en ik moest om half 9 op het lab staan.

De ochtend en avondspits is even wat anders dan lekker relaxed op zaterdag middag met de trein naar oma. Hoe men zich gedraagt in de trein als het (heel) druk is vind ik echt fascinerend. Er bestaan verschillende niveaus van hoe mensen zich gedragen die in relatie staan tot hoe druk het is:

  • Het is redelijk rustig en de meeste mensen kunnen zitten: iedereen laat elkaar met rust, geen gemopper.
  • Het is zo druk dat er veel mensen moeten staan: men begint wat te mopperen, mensen zonder plek vinden dat ze wel een plekje verdienen; de persoon met z’n tas nog op de stoel naast zich wordt ‘vriendelijk’ verzocht deze te verplaatsen.
  • Het is zo druk dat mensen ophopen in het gangpad bij de deur: Op dit punt gedraagt men zich op z’n chagrijnigst. Personen in het gangpad worden toegeschreeuwd dat ze moeten doorlopen, ook al sta je al met 1 been in iemand z’n hutkoffer.
  • Het is zo druk dat ALLES vol staat en er mensen op het perron achter blijven: de stemming in de trein slaat om naar meligheid, men begint met elkaar te praten en helpt elkaar overeind houden. Op dit moment is stemming op het perron wel heel slecht, mensen vinden altijd dat zij nog in de trein moeten.
  • Het is zo druk dat je niet meer de trein in kan en de trein vertrekt zonder jou: Eerst even heel erg pissig, daarna kun je lekker met andere mensen die ook niet paste klagen over hoe slecht het allemaal geregeld is.
  • Een paar andere puntjes die ik geleerd heb de afgelopen drie jaar:

    1. Er bestaat geen personal space.
    Hoe vaak ik al niet gesandwitched heb gestaan tussen een paar mensen. Ik heb meer fysiek contact met met mijn wildvreemde medereizigers dan ik met de meeste van mijn familieleden en vrienden heb. HEERLIJK hoor een bezwete bouwvakker op je schoot na een dag hard werken. Op mijn werk komen genoeg vieze geurtjes voorbij dus aan het einde van de middag kan ik me er nog wel voor af sluiten. ’s Morgens is het een ander verhaal. Waarom vinden mensen het nodig om een boterham met pindakaas naast me te eten of hun nagels te lakken om half acht ’s morgens op mijn nuchtere maagje.

    2. Dagjes mensen zijn de vijand.
    Je kent ze wel, het gepensioneerde stel dat op een doordeweekse ochtend lekker met de trein naar Amsterdam vertrekt voor een kopje koffie bij de Bijenkorf. Daar wil ik dus niet naast zitten, want deze mensen willen altijd een praatje maken. Ik ben niet gezellig ’s ochtend. Ik ben niet in voor een babbeltje en ik zal je negeren en naar mijn telefoon staren als je probeert tegen me te praten. Een andere variant van de vijandige dagjes mensen zijn de vriendinnen-groepen op weg naar de libelle zomerweek of huishoudbeurs ofzo. Deze groepen zullen niet tegen je gaan praten maar ze praten zo hard tegen elkaar dat je je niet meer kan concentreren op wat je zelf aan het doen bent.

    3. Mensen met kinderen zijn de vijand.
    Begrijp me niet verkeerd. Ik ben dol op kinderen, ik kan niet wachten tot ik zelf kinderen heb en dit geld ook niet voor alle kinderen. Op de vroege ochtend zijn mijn sociale skills nog niet helemaal wakker en ben ik niet in staat om gezellig te doen tegen een wildvreemd jongetje van 4 dat me honderdduizend vragen stelt. ‘Meisje waarom is je haar zo rood?’, ‘Meisje waar ga je heen?’ etc… Nee gewoon nee!
    Verder zijn gezinnen met drie huilende baby’s, een kinderwagen, maxicosi en honderd luiertassen gewoon niet handig als de trein al helemaal vol zit. Een half uur met iemand zijn buggy in je rug staan is niet heel erg lekker.

    4. Wie zit die zit.
    Er wordt heel vaak niet voor elkaar opgestaan. Ik stond een keer naast een meisje met krukken en een gipsen-poot en er stond niemand voor haar op. Dat kan toch niet… Het veroveren van een stoeltje is een grote prestatie en als je er eenmaal eentje hebt dan geef je ‘m niet meer zomaar op.

    5. Vertraging schept een band.
    Dit valt in dezelfde categorie als veeeel te volle treinen. Het moment waar op treinreizigers wel met elkaar gaan kletsen (lees:klagen) is wanneer er grote vertraging is. Het is dan vaak nog gezellig ook! Tot het moment dat er 2000 mensen in drie pendelbussen moeten omdat er echt niets meer rijdt.

    6. Vouwfietsen zijn de vijand.
    Ik snap het oké!? vouwfietsen zijn handig, ik twijfel zelf ook wel eens of ik er niet eentje moet aanschaffen… Maar die dingen zijn gewoon ook heel onhandig en het gebeurd te vaak dat ik door zo’n ding tegen mijn schenen word gebeukt. Of dat iemand zijn fietsje neerzet, zelf aan de andere kant van de trein gaat zitten, en dat dat fietsje omvalt tegen mij aan. Wanneer het regent buiten vind ik het ook niet prettig als mijn mooie schone broek ineens tegen je natte vouwfietsbanden aangeplakt zit.

    Oke nu heb ik genoeg geklaagd! Hopelijk denken jullie nu niet dat ik een grote chagrijn ben want dat valt allemaal wel mee hoor ^^. Voor het geval je mijn gezeur wel een beetje te veel vond is hier een plaatje van een aardappel:
    tiny potato

    Continue Reading

    Verdwaald op het internet.

    In mijn post van een tijdje terug kon je lezen hoe we ’s avonds echt verdwaalde in het bos (mega eng was dat hoor!). Maar in de virtuele wereld verdwaal ik bijna dagelijks. Soms volg ik mijn digitale vrienden (die mij niet eens kennen) tot een uithoek van het web, om daar weer iets prachtigs te ontdekken. Soms begin ik zelf met rondneuzen online en voor ik het weet is het weer twee uur verder.

    Wikipedia is een van mijn favoriete plekken. Open een artikel over een onderwerp en de reis kan beginnen. Doorklikken naar alle dingen die met het onderwerp te maken hebben. Ik kan echt verdwijnen in alle informatie die er te vinden is op het web.
    Mijn zoektocht naar een origineel pannenkoeken recept eindigde op de Wikipedia over pannenkoeken. Op deze wikipedia stonden weer allemaal buitenlandse soorten pannenkoeken. Een simpele Google search leidde tot een hele middag lezen over buitenlandse lekkernijen. Iets opzoeken over een bepaalde bacterie voor een verslag voor school eindigde in een heel stuk schrijven over de geschiedenis van de microbiologie (nerd alert! hier ik jullie niet mee zal vervelen :P).

    Naast Wikipedia (wat ik nog enigszins intelectueel kan verantwoorden) is er ook het verschrikkelijke medium YouTube… Seriously, how much of my time have you stolen!? Op YouTube staan letterlijk filmpjes over alles. Zonder YouTube kon ik me zelf waarschijnlijk niet eens behoorlijk aankleden. Ik leerde mijn haar doen en mijn make up doen (in zo verre dat ik er mee over straat durf). Ik leerde hoe je een ui het handigst snijd, hoe je een gingerbreadhouse bouwt en hoe je kip in de oven maakt. Van YouTube heb ik ook geleerd (kon ik het maar uit mijn geheugen wissen…) om mijn haar te verven. Het is behoorlijk gênant hoeveel uur ik haarverf filmpjes heb gekeken.

    Shoplogs, reviews en hometours; allemaal dingen die veel te slecht voor mijn portemonnee zijn en dan hebben we het nog niet eens over de miljoenen online warenhuizen die het geld uit mijn zak proberen te kijken. Schreef ik in een artikel over guilty pleasures dat ik dol ben op alles kerst? Het gaat me toch echt te ver dat ik 1x op mijn werk naar kerstbomen heb gegoogeld en nu in juni nog naar de reclame voor kunstkerstbomen moet kijken (ze worden trouwens wel steeds goedkoper). Als ik met pijn in mijn hart heb besloten dat die schoenen toch echt te duur zijn moet ik ze nog weken lang aanzien als reclame in mijn browser.

    Wanneer ik geen zin heb om te lezen of na te denken over geld uitgeven is daar altijd nog pinterest, tumblr en 9gag om me te voorzien van een heerlijke dosis beeldmateriaal. Inspiratie op doen voor fotografie, DIY’s of plekken die ik ooit nog wil gaan bezoeken (BAM weer twee uur van je leven verspild).

    Het zal jullie ondertussen wel duidelijk zijn dat ik een ziekelijke hoeveel tijd doorbreng op the interwebz. De laatste weken probeer ik heel erg om de hoeveelheid onproductieve tijd online naar beneden te brengen.

    Meer bloggen en dingen creëren online en minder als een zoutzak toekijken hoe andere creëren, want daar word ik echt veel gelukkiger van!

    Continue Reading

    Huisje, beestje en een verlovingsring!

    Vanwege mijn totale onkunde in het verzorgen van planten heb ik het boompje maar weg gelaten uit de titel. In huis hebben wij twee planten, een sansevieria die ik nog nooit water heb gegeven dus ik ga er van uit dat vriendlief dit doet. En een cactus, een soort zombie-plant is die op mysterieuze wijze zonder water kan. Maargoed, dat is niet waar ik over ging schrijven.

    Sinds begin april hebben vriendlief en ik namelijk besloten om een grote stap voorwaarts te zetten in onze relatie (niet dat hij überhaupt nog van me af zou komen maar oke..). Wij gaan trouwen! En dan voel je je ineens toch best wel een beetje volwassen worden.
    Het idee is eigenlijk (UBER ROMANTISCH) uit praktische overwegingen ontstaan, ik zei op zondag avond: ‘zullen we niet eens een keer gaan trouwen want dat is handig als je een huis wil kopen en kinderen wil krijgen.’ Dus zo gezegd zo gedaan, wij naar het gemeente huis voor informatie en een afspraak om een paar weken later in ondertrouw te gaan. Maar vriendje/verloofde wilde toch nog een aanzoek doen… stiekeme romanticus dat het is 😉

    Ik werd op 3 april de deur uit gestuurd om bier voor meneer te halen, want daar had hij ineens HEEUL veel zin in. Toen ik terug kwam zat er een briefje op de deur…
    IMG_2024

    In het huis bevond zich een speurtocht met quizvragen over onze relatie (a trip down memory lane). Er was een te moeilijke vraag over wat ik aanhad op de eerste foto waar we samen op staan, begrijp me niet verkeerd: ik wist precies wat ik aanhad maar de kleur van het streepje op mijn t-shirt (met een microscoop nog net te zien) die wist ik niet meer. Verder had ik alle vragen goed (whoehoe!). De speurtocht eindigde met een kaartje waar op stond: WIL JE MET ME TROUWEN. Hij is ook nog op zijn knieën gegaan en toen kreeg ik dit:
    IMG_2032

    Jaaa: ga allemaal maar even zwijmelen! ik heb de meest romantische verloofde ooit, met een goede smaak (met wat subtiele hints) in ringen!

    Onze bruiloft is ondertussen het puur praktische wel een beetje voorbij, het wordt nu gewoon een leuke dag met feestje voor ons! Omdat ik het belangrijk vind om ons te vieren, en feestelijk te beginnen aan een geweldig huwelijk. We gaan geen stijf poepie sjiek feest geven, maar gewoon lekker eten en biertjes drinken met vrienden en familie. Onze relatie is het aller fijnste in mijn leven en zeer zeker een feestje waard, maar het echte feestje is dat ik straks ben getrouwd met de man van mijn dromen!

    Continue Reading

    Bloggen is moeilijk

    ‘Laat ik een blog beginnen! Het wordt super leuk en ik ga elke dag posten en er super veel aandacht aan besteden’
    Quote, Nienke

    Tja dat is dus heeeeel goed gelukt AHUMM.

    Maar even serieus, waarom is dit blog gedoe zo moeilijk! Ik heb enorme bewondering voor alle toffe bloggers die hun blog zo netjes bij houden en toch wel minstens wekelijks(oké soms tweewekelijks ofzo) posten.

    Ik denk bijna dagelijks over bloggen en over dingen waar ik over zou willen schrijven. Maar ook daadwerkelijk met m’n luie reet van de bank komen (spreekwoordelijk want bloggen gaat prima vanaf m’n iPad op de bank) en ook echt een letter op papier zetten. Nee hoor, mevrouw is te lui, of te bang.
    Waarschijnlijk voornamelijk dat laatste, bang om niet te voldoen aan verwachtingen die ik voor mezelf heb gecreëerd. Bang dat niemand me gaat lezen of dat niemand me leuk vind. Maar wat maakt het uit!? Dit is mijn blog, die ik de eerste plaats voor mij schrijf.
    So man up! Write some words, post some pictures whatevah!

    En zodra ik weer wat geschreven heb komt er nog dat tweede dingetje: mensen laten weten dat ik besta. Want het zou toch wel leuker zijn om een paar lezers te hebben (naast vriendje). Maar dit vind ik nog veeeel enger. Straks gaat iedereen me er op wijzen hoe hard ik faal met bloggen, ofzo.

    So here we are, round two. Nienke VS blogging 🙂

    Continue Reading
    1 4 5 6