Ik ben mezelf niet meer.

Sinds een maand of wat krijg ik ineens post die aan iemand anders geadresseerd is. Mijn salarisstrookje wordt ineens aan iemand anders gestuurd. Ze heeft wel dezelfde voornaam maar er is toch iets anders. Daar achter Nienke staat ineens iets dat er niet hoort.

Ik ben dus getrouwd. En ik heet nu dus anders. Toen ik in het huwelijksbootje stapte zei ik daarmee vaarwel tegen mijn achternaam. Natuurlijk ging dit geheel vrijwillig en ben ik er hartstikke blij mee maar toch is er iets heel vreemds aan. De naam waar ik 24 jaar mee doorbracht, de naam die ik boven honderden proefwerken zette en de naam waarmee ik mijn diploma’s ondertekende die is er niet meer.

Er zijn heel veel mensen die het raar vinden dat ik deze keuze maakte, ik heb zo vaak gehoord dat ‘ze dat zelf nooit zouden doen’. Waarom ik er wel voor koos weet ik ook niet zo goed, ik weet alleen maar dat ik het altijd zo heb gewild. Ik wil dezelfde naam als mijn man en alle 10 kinderen die we samen nog gaan maken… Onze naam staat nu voor ons gezinnetje (je snapt wel dat de katten ook mijn man zijn naam hebben gekregen) het symboliseert voor mij dat dit nu m’n belangrijkste familie is.

Een dubbele naam wilde ik niet, dat lijkt me zo onhandig, dan past hij nergens meer in van die invul vakjes. Dus toen ging ik maar voor de ouderwetse keuze: mijn meisjesnaam (hoe raar om dit woord te gebruiken..) ging het vuilnisvat in en er kwam iets anders voor in de plaats.

Maar goed, nu zit ik dus midden in het proces van mijn naam veranderen. Ach jongens wat heb ik een hekel aan die administratieve rompslomp. Overal gaat het weer anders. Van drie klikken op een website tot langskomen met je paspoort alles zie ik voorbij komen. Facebook heeft me gelijk op dag 1 al gefuckt (verander nooooit je naam na iets te veel wijn op je trouwfeestje). Mijn nieuwe naam heeft namelijk een tussenvoegsel die door autocorrect nu op Facebook met een hoofdletter staat. Lame! Omdat Facebook van ‘echte mensen’ houdt mag je maar 1x per 60 dagen je naam veranderen, dus ik moet nog even wachten voor ik het kan verbeteren.

Het zal een kwestie van tijd zijn, maar als ik nu mijn naam ergens zie staan dan heb ik niet het gevoel dat ik dit ben. Als ik gauw ergens mijn paraaf neerzet dan zet ik standaard nog mijn oude paraaf. Maar als ik er bij nadenk zet ik mijn nieuwe paraaf en dan word ik daar blij van. Hoe raar en onwennig het ook voelt ik ben blij met mijn keuze! Wie weet vergeet ik mijn meisjesnaam ooit nog wel een keer 😉

 

Continue Reading

Ik ging Ploggen

Omdat mijn inspiratie toch een beetje begint te verminderen en oktober nog een week duurt moet ik terugvallen op wat minder originele dingen. Toen ik mijn blog begon besloot ik dat ik geen tag’s  (van die wat ‘staat er in je keukenkastje?’ vragenlijstjes bedoel ik dan..) ging invullen omdat ik daar zo’n middelbare school/hyves/CU2 gevoel bij krijg. Ik show jullie met liefde gênante foto’s van mij in mn starwars pyjama maar het niveau moet hier natuurlijk wel een beetje hoog blijven… Dus ging ik opzoek naar een ander idee dat ik ongegeneerd kon jatten.

De photo-blog (plog) zag ik op een aantal blog’s al wel eens voorbij komen, zo liet Aline van Paperboats haar katten ploggen en het was briljant! Dus toen dacht ik: dit kan ik ook, ik heb immers een fascinerend leven. Dus op deze druilerige vrijdag in oktober fotografeerde ik mijn dag.

plog22plog23

6.30: Mijn ongecensureerde gezicht (Ja hoor we houden het hier lekker realistisch) als ik net wakker wordt gemaakt door Murphy en co. Co wilde niet op de foto omdat ze te druk bezig waren met een speelgoedmuis.

plog21 plog20

 

7.20 Tijd om fris en fruitig te vertrekken naar m’n werk! Ik ben lui dus ik ga altijd met de lift. Speciaal voor al mijn fans maakte ik een lift-selfie.

plog19 plog18

7.30 Tijd om met de trein te gaan!! Soms heb ik het gevoel dat mijn hele leven zich afspeelt in de trein zoveel tijd breng ik er in door.

plog17 plog16

7.50: Overstappen, vertraging, ach ja ik kijk nergens meer van op. Gelukkig was het maar 5 minuten en bemachtigde ik daarna het laatste stoeltje op het balkon, dus had ik lekker veel beenruimte!

plog15 plog14 plog13 plog7 plog6

8.00-8.30: Amsterdam!! Amsterdam!! (nee toch niet zo leuk als New York, New York). Elke morgen loop ik naar mijn werk door Amsterdam. Behalve als het regent, ik moe ben, zere voeten heb, mezelf zielig vind of gewoon geen zin heb. Nee even serieus, ik vind ’s morgens lopen heerlijk. Ik loop het liefst alleen (sorry collega’s) met muziek op, dan kan ik lekker nadenken en bijvoorbeeld blogjes verzinnen. Lopen ontspant me, maakt me wakker en in het park in Amsterdam zie je nog eens wat! Zoals die halfnaakte man die elke morgen een soort karate staat te doen met zijn hond.. tja..

plog5 plog4 plog3

8.30-17.00 WERK!! Workin’ nine to five! Afgezien van deze drie plaatjes geen foto’s van mijn mysterieuze werkzaamheden. Laten we zeggen dat er iets met bloed en iets met pipetteren en epjes was (zoals mijn man zou zeggen..).

plog2 plog1

Tussendoor: Pauze! Met vieze koffie en chemische cup a soup, die ik toch elke dag weer drink. Omdat ik het eigenlijk best lekker vind.

plog24 plog25 plog26 plog27

17.00 Weekend! Tijd om de tocht naar huis weer te maken. Van een mega volle trein waar ik moest staan naar een uitgestorven trein. Omdat er niemand naar het einde van de wereld wil (lees: Almere Buiten).

plog10

Thuis aangekomen: In mijn hal beneden stinkt het al een paar dagen naar cheetos/hondensnoepjes/vis door elkaar. Dit is het gezicht dat ik maak als ik mijn flat binnen kom.

plog9

18.00 JAAAAAA mama is thuis!!!! attack!

plog8

18.30. Op vrijdag mag ik patat! Wat niet betekend dat ik het niet op andere dagen van de week niet nog eens eet.

plog29 plog30 plog31

 

Na het eten besloot ik te kijken of ik met wat ik nog in huis een cake kon bakken, en dat lukte! Hoera!

plog32 plog33

Daarna deed ik een mega grote afwas en begon ik aan deze blog! Tot zover mijn dag, maar het is pas 21.50 dus wie weet wat er nog kan gebeuren. Alhoewel ik heb mijn pyjama al aan. Who am I kidding? Welterusten.

 

 

Continue Reading

Twijfelachtig.

Er zijn dagen zoals deze, dat de zon zo fel schijnt dat het pijn doet aan mijn ogen. Er zijn dagen dat ik zou willen dat de zon niet scheen. Omdat ik niet het gevoel heb dat ik al die zonneschijn verdien. Dan kan ik niet de vrolijkheid kan opbrengen waarmee dit weer gepaard zou moeten gaan.

Er zijn dagen dat het voelt als of jij mijn enige goede prestatie bent. Omdat ik over maar een ding in mijn leven geen twijfels heb, jij. Er zijn momenten dat ik mijn persoonlijkheid zou willen opgeven om jouw schaduw te worden, omdat kiezen wie ik zelf wil zijn te moeilijk is.

En dan zijn er nog de dagen dat ik ik alles zeker weet, de dagen zonder twijfel. De dagen waar in alles op zijn plek is. Dit zijn er niet zo veel.

Komt ooit het moment dat ik ga weten wie ik ben en wat ik doe? En zeker weet dat wat ik doe, hetgeen is dat ik wil doen. Waarschijnlijk niet. Misschien is het maar beter zo want dan zou ik niets overhouden om over te schrijven (en zeuren).

 

d3ad02b6c3864d50b7f116aed99f36c3

Continue Reading

Brief aan mijn 13 jarige zelf.

Lieve Nienke,

Ik moet je teleurstellen, deze brief is niet met glittergelpen geschreven. Naarmate je ouder werd nam je behoefte hieraan toch af.

Dertien jaar, zo’n leeftijd die voor niemand erg fijn is en daarom leek het me een goed idee om je een steuntje in de rug te sturen. Op mijn respectabele leeftijd van 24 weet ik nog net zo min waar ik mee bezig ben als jij, maar een aantal adviezen kan ik je wel geven.

  1. Stop met angstvallig zoeken naar een vriendje, wees niet bang dat als je dit schooljaar geen vriendje vindt dat je dan alleen eindigt (echt hoe kwam je op dit idee??). Hij is onderweg, je vindt hem over een kleine 4 jaar! Hij gaat je gelukkiger maken dan je tot nu toe geweest bent en als ik dit schrijf zijn we net terug van onze huwelijksreis (!!!).
  2. Blijf jezelf, blijf je gekke wijde broeken zolang mogelijk dragen (er zijn nog genoeg skinnyjeans jaren in het vooruitzicht). Je bent al dapper en trekt je meestal niks aan van commentaar (op bijvoorbeeld je zelf geverfde roze schoenen) maar hou vol! Je creativiteit is een van je beste eigenschappen en je uit dit mede door je kledingstijl.
  3. Stop met jezelf te dik vinden en denken dat je moet afvallen, ik weet dat je dit niet van me gaat aannemen maar ik moet het toch zeggen. Er gaan binnenkort dingen gebeuren waardoor je gaat inzien dat het het niet waard is (maar echt!).
  4. Blijf creatieve dingen doen! Terwijl ik dit schrijf ben ik net na een aantal jaren stilstaan weer creatieve dingen gaan doen (nu vooral in de vorm van schrijven en fotograferen). Maar jij bent nog volop aan het tekenen en schrijven, echt hou vol!! Je komt op een gegeven moment tot de conclusie dat het leven minder leuk is zonder creëeren, zonder knutselen en tekenen en schilderen. Maar als jij nu vol houdt (en dit van mij aanneemt) kunnen we misschien nog wel verder komen op creatief gebied.
  5. Probeer een ietsje pietsje minder onzeker te zijn. Het hele zelfvertrouwen probleem heb ik helaas ook nog niet opgelost maar deze tips kan ik je alvast geven: je gaat niet dood van een onvoldoende voor wiskunde, alsjeblieft wees wat minder streng voor jezelf! Je gaat ook niet dood als je een keer wat verkeerd zegt; lach er om en vergeet het.

Alle donkere momenten, alle tranen en alle zonnestralen kan ik niet voor je veranderen. Als ik het zou kunnen zou ik het ook niet doen omdat ze je gaan vormen tot wie je nu bent. Ik ga niet liegen, er staan nog een paar mindere jaren op de planning. Er gaan enge en verdrietige dingen gebeuren maar aan het einde van rit komt alles echt weer goed! Als je het licht echt even niet meer ziet: lees deze brief en probeer genoegen te nemen met de gedachte dat het leven echt leuker wordt na je tienerjaren!

En oja, ga je haar aan de zijkant scheiden, serieus doe het! Die scheiding in het midden staat je niet. En accepteer nou maar gewoon dat je een bril moet, het staat je leuk!

gothic!

Continue Reading

Over onzekerheid.

Ik ben onzeker en niet een klein beetje. Zo onzeker dat ik me soms weekenden in huis wil verstoppen. Leuke avondjes soms plotseling afbreek omdat ik me ineens helemaal niet zeker genoeg voel. Zo onzeker dat ik me eens op een bijbaantje een half uur met een rood hoofd op de wc heb verstopt omdat ik dacht dat ik iets fout had gedaan.

Ik ben onzeker over alles of eigenlijk over alles wat ik doe. Ik denk nooit dat ik ergens goed genoeg in ben en als er ergens iets fout gaat dan ga ik er automatisch van uit dat het mijn schuld is.

Waarom heb ik deze eigenschap? Wat kan ik er aan doen? Tijd om eens heel wat meer zelf-liefde te gaan kweken hierzo.

Want het is niet zo dat ik niks kan, het is niet zo dat ik mislukt ben in mijn leven of dat niemand mij lief vind. Als iemand wel boos op me zou zijn, dan hoor ik dat heus wel en dan kan ik er op dat moment wel mee dealen.

Een paar redenen om niet zo onzeker over mezelf te zijn:

Omdat ik er dan misschien ooit in ga geloven.

Mijn relatie

Ik heb al bijna zeven jaar een super leuke/fijne/lieve vriend, die me ondanks alles nog niet heeft verlaten en over minder dan twee weken zichzelf voor altijd aan mij wil verbinden. Een langdurige relatie is niet altijd makkelijk, het is iets waar je tijd en energie in moet steken. Kennelijk doe ik op dit front dus kennelijk toch dingen goed. Het is natuurlijk niet alleen maar vanwege mijn kwaliteiten in bed dat hij al zo lang bij me is 😉 😉

Ik kan goed leren

Ik heb met twee vingers in m’n neus een VWO en een HBO diploma gehaald. Sorry voor alle leraren die in de veronderstelling waren dat ik een super hard werkende leerling was. Ik leer gewoon makkelijk, misschien is leren wel hetgeen waar ik het allerbeste ter wereld in ben. Ik besloot in de vijfde dat ik ‘economie en maatschappij’ helemaal geen leuk profiel vond en haalde in de zomervakantie even 4 VWO scheikunde, wiskunde, biologie en natuurkunde in… Deed de vijfde klas over met profiel ‘Natuur en Gezondheid’ en haalde nog steeds hogere cijfers dan de meeste andere leerlingen (AHUM sorry voor mijn ego..)

Eenmaal op het HBO hoefde ik eigenlijk helemaal niks meer te doen, beetje opletten bij college en gaan met die banaan. Waarom ik niet naar de universiteit ging, daar schrijf ik nog wel een keertje een aparte blog over.

Mijn werk

Na mijn studie vond ik gelijk een baan. Of eigenlijk ben ik blijven hangen op mijn stage (wat toevallig mijn droombaan is). Dus dan heb ik daar toch kennelijk wel iets goed gedaan, anders hadden ze me natuurlijk niet aangenomen.

Mijn blog

Sinds ik ben begonnen met bloggen heb ik al van zoveel mensen complimentjes gehad. Dat ze vinden dat ik leuk schrijf en dat ik leuke foto’s maak. Echt jongens, daar word ik zo blij van! Schrijven doe ik al heel lang, ik ben deze blog deels begonnen omdat vriendlief mijn dagboeken zo leuk vond om te lezen. Fotograferen doe ik nu ongeveer 5 minuten ofzo… Er is waarschijnlijk nog een heleboel op aan te merken, maar er zijn toch al mensen die het mooi vinden. Echt WTF, ik ben elke keer nog zo verbaasd als ik complimentjes krijg. Dan zit ik ’s avonds thuis helemaal te glunderen 🙂

Nou is het natuurlijk zo dat je niet pas moet gaan geloven dat je ergens goed in bent, als je complimentjes krijgt. Maar het helpt wel een heleboel hoor…

Oke genoeg opgeschept denk ik. Wat ik de komende tijd gewoon zo graag wil bereiken is ietsjepietsje meer zelfvertrouwen. Vandaar deze lijst.
Want het is nu gewoon zo dat ik mezelf in de weg zit, dat ik minder plezier in het leven heb omdat ik te weinig mezelf durf te zijn. Druk maken over wat alles en iedereen van mij vind, daar vul ik mijn dag mee. Het gaat nu heel hard de kant op dat ik straks helemaal niet van mijn trouwdag ga genieten omdat ik me letterlijk ziek pieker. 🙁 Niet oké…

Maargoed, baby-stapjes de juiste kant op. Af en toe eens in de spiegel kijken en tegen jezelf zeggen: ‘Meid, wat zie je er leuk uit vandaag’. Of aan het einde van een lange werkdag denken ‘Zo dat heb je toch maar weer mooi af gekregen allemaal’. Iedereen heeft me al honderd keer verteld dat ik me voor de trouwdag nergens zorgen over hoef te maken. Dat alles goed gaat komen en dat ik er gewoon van moet gaan genieten, wellicht moet ik dat gewoon maar eens gaan geloven. 🙂

ikmaakeenfoto

Continue Reading