Lichamelijke opvoeding!?

Ik ben altijd dol op school geweest, ik vond alle vakken (met uitzondering van 6 vwo wiskunde B… de horror) leuk en over het algemeen had ik het prima naar mijn zin op school. Ik was zo’n kind dat na twee weken zomervakantie al begon te zeuren wanneer ik weer naar school mocht, 6 weken vakantie daar kan ik nu alleen maar van dromen hoor…

Maar er waren twee uren per week (of was het 1 uur?, het was in ieder geval verschrikkelijk genoeg) waar ik niet met plezier op terug kijk: Gym. Of beter gezegd, lichamelijke opvoeding (ze probeerden het nog mooi te verwoorden). Alsof er nog iets op te voeden viel aan mijn lichaam, dat was een verloren zaak.

Ik krijg nog wel eens buikpijn als ik er aan denk, wat een verschrikkelijk vak.

Natuurlijk werd ik vaak als laatste gekozen, maar dat vond ik niet eens zo erg want als je als laatste wordt gekozen dan weet je zeker dat ze niks van je verwachten. Wat veel erger was waren de momenten dat ze wel iets van me verwachten. De momenten dat ik echt NIET kon voorkomen dat ik een bal in mijn handen kreeg en ik iets met die bal moest gaan doen.
Als ik er aan denk voel ik mezelf weer verstijven, die brandende ogen van mijn klasgenoten terwijl ik zo snel mogelijk de bal met enige coördinatie in de richting van een meer atletische klasgenoot probeer te krijgen (die dan hopelijk ook nog in het juiste team zat). Ugh

Sorry.

Ik heb geprobeerd om het leuk te vinden, om er iets van te maken maar het zit gewoon niet in me. Ik heb geen hand, oog, bal coördinatie en een lichte (lees: zware) vorm van bal-fobie.

Het ergste nog waren de dagen dat we ‘iets nieuws’ gingen proberen, dan hoopte ik toch stiekem ergens een verborgen talent voor te hebben. Zoals die keer dat we gingen wand-klimmen en ik vol enthousiasme omhoog ging om vervolgens met een soort kaasschaaf-effect weer lang de muur naar beneden te zakken. Mijn armen hebben namelijk helemaal niet genoeg kracht om mijn lichaam omhoog te houden.

Of die verschrikkelijke lessen met zo’n turntoestel waar je op af moest rennen en dan een of ander kunstje moest doen. Ik was natuurlijk te bang en stopte halverwege, of als ik wel de moed verzamelde om te springen knalde ik meestal keihard tegen die kast (?) op.
En die keer dat een klasgenoot met zijn teen tussen de grote trampoline kwam en er OVERAL bloed lag. Als ik mezelf niet bezeerde dan deed iemand anders het wel.

Maarja, elke week moest het er toch weer van komen. Je kan natuurlijk niet elke week je gymkleren vergeten of ongesteld zijn (dat geloven ze op een gegeven moment ook niet meer helaas).

Dus ontwikkelde ik een aantal overlevingstechnieken, waaronder:

1. Tijdens teamsporten: actief rondlopen en meebewegen met je team, maar altijd uit de buurt van de bal blijven. Meestal stelde ik me voor dat er een soort magnetisch veld om de bal hing waar ik niet doorheen kon komen. Stil staan is niet goed want dat valt te veel op, dus subtiel bij de bal uit de buurt blijven was de beste oplossing.

2. Als iets mislukt (zoals het recht vooruit gooien van een speer) heb je ALTIJD last van je pols, of enkel als dat beter uit komt. Niet dat ik iemand voor de gek kon houden dat ik misschien stiekem wel goed in gym was. Maar soms moet je de wereld voor jezelf een beetje mooier maken he?

3. Blijf in de schaduw van een goede atleet, de meest fanatieke als het even kan. Zij zullen altijd eerder bij de bal zijn en jou beschermen tegen dat enge ding.

Oke, genoeg overdreven. Sorry voor alle gymliefhebbers die ik nu boos heb gemaakt 😉

Zelfs ik heb gym overleefd, er stond zelfs een voldoende op mijn cijferlijst aan het einde van mijn schoolcarrière (als je geen voldoende kreeg voor gym moest je ook wel HEUUL slecht zijn).

Maar wat ben ik blij dat ik nooit meer terug naar die gymzaal hoef.

 

*Disclaimer: neem mijn aanstel-gedrag met een korreltje zout. Mijn klaagzang is grappig bedoeld. Gymdocenten hoeven geen dreigbrieven te gaan sturen, jullie zijn vast heel lief en gym is belangrijk voor iedereen (ofzo)!*

Continue Reading

Alleen op internet?

Olaaa! Ik leef nog hoor, ook al ben ik een beetje afwezig de laatste tijd.

De laatste dagen heb ik er ineens aardig wat volgers bij gekregen. Inmiddels zit ik al ruim over de 50 bloglovin’ volgers, 50 mensen, jongens dat is veel hoor!  Hallo allemaal! 🙂

Continue Reading

En toen was het 2015

De afgelopen weken stonden in het teken van werken, werken en de vrije dagen doorbrengen met familie en vrienden. Want dat is toch eigenlijk het belangrijkst deze tijd van het jaar. Even weinig tijd voor bloggen en er werd vooral veel tijd in de offline wereld doorgebracht. Omdat we soms een beetje vergeten dat die ook nog bestaat (ik tenminste)

Ik heb die tijd ook gebruikt om eens even wat goede voornemens op een rij te zetten. Normaal gesproken ben ik geen voorstander van goede voornemens, of in ieder geval vind ik het onzin om op 1 januari te beginnen met iets dat je ook op een ander moment van het jaar zou kunnen starten. Maar laten we eerlijk wezen, geen normaal mens besluit begin december om gezonder te gaan eten. Dat is gewoon onhaalbaar (voor mij is het waarschijnlijk nu ook onhaalbaar maar ja…)

Gezonder eten dus

Het zal voor jullie geen verassing zijn dat ik niet echt de meest verantwoorde smaak heb. Frituur staat boven aan mijn lijstje, gevolgd door pizza en alles met veel kaas en crème fraiche. Ik ben gezegend met een redelijke snelle vertering en ik word niet zo snel dik, maar gezond is het allemaal niet natuurlijk (iets met cholesterol enzo). Dus we gaan het een beetje anders aanpakken. Meer verse groente, meer goede vetten en minder koken uit pakjes. Soms moet ik gewoon een bord friet dus we gaan niks verbieden. ‘Maak Nienke gezonder’ wordt mede mogelijk gemaakt door de vele leuke bloggers die hun best doen om gezond eten leuk en lekker te maken. Alvast een dank woordje voor Iris en de Groene Meisjes met twee geweldige blogs die mij altijd inspireren om iets gezonds te koken.

Iets met mindfullness

Of een ander hipster-woord, in ieder geval wat bewuster omgaan met mijn gedachte en geestelijk welzijn. Het is allemaal nog een beetje vaag, hoe ik het ga aanpakken weet ik nog niet helemaal maar het mag wel eens wat rustiger in mijn hoofd. Rust pakken, misschien zelfs iets van yoga of mediteren. Situaties waar ik erg gestrest van raak leren herkennen en er beter mee omgaan. Zodat ik minder vaak ‘paniek’ aanvallen heb en mijn man moet bellen om me te vertellen wat ik uit de supermarkt moet meenemen (soms weet ik het gewoon even niet meer).

Een thuis maken van ons nieuwe huis

We kijken enorm uit naar het moment dat we de sleutel krijgen en we aan het klussen kunnen slaan! Het moment dat je weet dat je echt gaat verhuizen gebeurt er iets geks, je huidige huis begint langzaam minder als thuis te voelen. Met je hoofd ben je al vaak in het nieuwe huis en je begint al een beetje afscheid te nemen. Gelukkig gaat bij ons alles eigenlijk super snel dus voor we het weten zijn we verhuisd. Ik kijk gewoon uit naar ons schattige huisje met badkuip en patio <3

Bloggen

Hier ga ik in 2015 dus gewoon lekker mee verder! Hopelijk blijf ik interessant genoeg voor jullie 😉 . Qua richting van mijn blog of de frequentie van het bloggen heb ik geen plannen. Vooral doen waar ik zin in heb en bloggen als ik dat wil. Maar toch ook de druk er op houden om te blijven schrijven, want soms is het makkelijk om lekker in te dutten op de bank (zou ik nu ook wel willen, mini-kater, iets met champagne en baileys gister avond)

Stiekem mini doel wat ik eigenlijk nog niet wil zeggen omdat ik bang ben te falen:

Hardlopen weer oppakken en volhouden.

IMG_3601

Doelen zullen er komend jaar vast nog bij komen, sommige doelen zullen weer vergeten worden (gezond eten AHUM…). Maar het is belangrijk om niet stil te staan en verder te groeien.

Iedereen een geweldig 2015 gewenst, dat het een mooi jaar mag worden en dat we allemaal onze goede doelen volhouden en volgend jaar gezonder, dunner, knapper en slimmer zijn! (AHUM)

Wat zijn jullie doelen voor 2015?

Continue Reading

Te veel willen

Zondagmiddag 14.00 sta ik met tranen in mijn ogen voor mijn gloednieuwe keukenmachine. Ik realiseer me net dat ik de ingrediënten op de verkeerde volgorde er in aan het gooien ben. Om me heen is een slagveld ontstaan van boter, bloem, schaaltjes met verschillende beslagjes en weet ik veel wat nog meer. De visite is al onderweg en mijn baksels staan nog niet eens in de oven.

Dit was het moment waarop ik besloot om heel hard te gaan huilen en de hele zooi in de prullenbak te smijten. Manlief heeft de hele keuken opgeruimd en ik ben met uitgelopen mascara oogjes nog even gauw naar de supermarkt gerend voor een kant en klare cake.

Sorry visite, geen heel-Nienksel-bakt kunstwerkjes vandaag.

Als je het voor jezelf nodig vind om een peperdure keukenmachine aan te schaffen moet je hem natuurlijk wel ALTIJD gebruiken. En ALLES zelf gaan bakken en nooit meer uit de keuken komen. Oja en tegelijkertijd ook nog even opruimen, stofzuigen, de wc schoonmaken en een wasje draaien natuurlijk.

Ik moet teveel van mezelf. Wat te vaak resulteert in bovenstaande situatie. En bovenal ben ik veel te slecht in hulp vragen. Als ik nou gister al twee uur eerder om hulp had gevraagd was het misschien wel goed gekomen, maar ja ik moest weer proberen de perfecte huisvrouw uit te hangen. Wanneer leer ik nou dat ik niet zo perfect ben, neem ik een keer niet te veel hooi op mijn vork. Dan hoeven we iets minder vaak ‘emotionele breakdowns’ te hebben en hoef ik iets minder vaak mijn eyeliner opnieuw te doen.

Mijn afgelopen week (die ik lekker vrij had) stond voornamelijk in het teken van te veel willen/moeten en te weinig tijd hebben. Godzijdank gingen we lekker twee daagjes in een hotelletje in Brugge zitten, daar kon ik tenminste even ontspannen.

Het voelt alsof de tijd als water door mijn vingers loopt. Ik probeer het vast te grijpen en even te genieten van nu, maar dat is verdomt lastig.

Continue Reading

Even een weekje vrij

Even tijd om op de bank te hangen, een beetje op te ruimen en gewoon genieten van samen zijn. Lekker met een kopje koffie op de bank tv kijken, ’s avonds uitgebreid koken en lekker ontspannen.

AHUM…. Oke zo romantisch is het niet want zoals altijd loopt de week natuurlijk binnen de kortste keren weer vol met 100 afspraken. Hebben we 500 kilo was die gedaan moet worden en een studeerkamer waar ik zo ondertussen niet meer naar binnen durf, maar die toch echt opgeruimd moet worden. Ik gaf vrijdag avond een verjaardagsfeestje, wat veel beter ging dat ik had gedacht (doemdenker alert) maar waarvan ik nog steeds de afwas moet doen en de lege flessen moet wegbrengen.

Maar toch, ik heb dus lekker zomaar een weekje vrij! Manlief moest nog vrije dagen opmaken en ik snoepte wat PLB-uren zodat we lekker samen vrij zijn. De vorige vakantie was er iets met trouwen en een huwelijksreis, wat allemaal vet geweldig was maar dus echt niet ontspannend.

Wat ga ik doen deze week:
  • Nadenken of ik Blogmas wil gaan doen, vanaf 1 december elke dag bloggen tot aan kerst, met natuurlijk een feestelijk tintje! *Feestelijk Vaak Bloggen*
    Ik ben altijd aan het twijfelen tussen kwaliteit en kwantiteit, en of ik het wel leuk kan houden als ik vaker blog. Maar aan de andere kan presteer ik ook goed onder (lichte) druk.. Dilemma’s..
  • De kerstboom opzetten. Ik ben nu jarig geweest, dus nu mag het. Het is al zo donker ’s avonds dat ik er wel aan toe ben. Oké ik ben er in september al aan toe, maar omdat ik nog graag een beetje sociaal geaccepteerd word hou ik me in.
  • De studeerkamer opruimen, te lang uitgesteld. Geen ZIN. Moet gebeuren. Moet stoppen met hoarden.
  • Een huisje bekijken! Onze huizenzoektocht hebben we weer opgestart. We gaan nu op zoek naar een huis op alleen manlief zijn salaris. Na wat tegenslagen op mijn werk liep het (proberen) te kopen van ons eerste huis stuk. Even waren we gedeprimeerd en hadden we er geen zin in maar na een aantal goede gesprekken zijn we toch weer begonnen. Met een bijgeschaafd eisenlijstje zijn we weer terug op de huizenmarkt.
  • Afspreken met een vriendin die ik al iets van 3 jaar niet meer heb gezien. Ik sprak haar aan op Facebook en nu gaan we een middagje bijkletsen! Altijd spannend of het na een lange tijd nog klikt. Maar ik heb er zin in!
  • Naar Brugge! We boekten twee nachtjes in een hotelletje in Brugge. Iedereen (maar echt iedereen) zegt dat het daar super leuk is. Dus toen konden we niet langer achterblijven. Friet, chocola en Belgisch bier, wat kan er misgaan?

Voor de rest hoop ik vooral veel te kunnen luieren en zoek ik nog een nieuwe serie om lekker te kunnen binge-watchen. Ik zit te denken aan American Horror Story omdat ik die de laatste dagen op heel wat blogs voorbij zie komen. Omdat ik weet dat jullie allemaal een goede smaak hebben (slijm slijm) ga ik er denk ik maar aan beginnen. Hopelijk kan mijn hart het aan want ik ben echt een watje qua horrorverhalen.

 

Continue Reading

Happy birthday to me!!

Vandaag is de dag, de dag waar ik het hele jaar naar toe heb geleefd:

MIJN VERJAARDAG. YEASS!

Ik ben echt dol op mijn verjaardag en iedereen mag (moet) weten dat ik jarig ben, gewoon omdat het (zelfs na 24 keer) nog steeds speciaal is. Omdat het mijn eerste verjaardag is als blogger en ik niet weet wat daar de etiquette van zijn dacht ik: ik schrijf er maar een stukje over.

Een winactie? Dat was misschien leuk geweest… Maar ja, daar ben ik niet georganiseerd genoeg voor (blogger minpunten?).

Om in ieder geval even wat goed te maken met een aantal van mijn lezers die vielen over dat ik iets schreef in de trant van: ’25 is oud…’ Ik weet wel dat het niet oud is hoor, ik ben super blij met hoe jong en vitaal (ahum) ik nog ben. Blij dat ik (hopelijk) nog een heleboel leuke jaren voor me heb. Dat ik nog maar heel vaak enthousiaste verjaardagsblogjes online mag zetten!

Maar wat ik me wel begin te realiseren:

  1. Die 30 komt nu toch echt langzaam in zicht, niet dat het me erg lijkt om 30 te worden. Maar toch klinkt het wel erg volwassen. Oja! daar is het terugkerend thema van mijn blog weer, ik voel me helemaal niet volwassen. Allerlei dingen die ik doe klinken zo volwassen (trouwen, pensioen opbouwen, belasting betalen, boodschappen voor de hele week doen) dus dan zal ik het toch wel een beetje zijn. Al wordt nog steeds mijn ID gevraagd als ik een biertje wil halen, dus dat bewijst dat ik er net zo jong uit zie als ik me voel. Misschien ga ik me pas volwassen voelen als ik 30 ben…
  2. De tijd gaat zo snel voorbij (sorry voor dit zoetsappige cliché…). Voor ik het weet ben ik alweer jarig. Weer een jaar voorbij. Het jaar waar in ik trouwde en voor het eerst naar Amerika ging. Het jaar waarin ik een hoge berg beklom en ontdekte hoe geweldig leuk bloggen is. Maar ook het jaar dat ik mijn schoen in de gracht gooide (iedereen heeft zo zijn mindere tijden).

Terwijl ik dit zit te schrijven is mijn keuken aan het bij komen van taartjes bakken voor (te veel) collega’s. Super gezellig hoor veel collega’s, maar het maakt het verjaardags-bakken wel erg veel werk. Al help ik met liefde mee om het gezamenlijk cholesterol een beetje te verhogen (oef de hoeveelheden chocolade en roomboter…).

Enfin, taartjes staan af te koelen, afwas is zelfs al gedaan en nu is het aftellen. Wachten tot de klok 12 uur slaat en ik echt 25 ben. Joehoe! Slingers en confetti, al bedenk ik me nu dat ik geloof ik alleen nog maar slingers met ‘just married‘ in huis heb.
Ik ben ook weer zo lekker voorbereid. Maar in mijn hoofd is het feest, ik ga lekker de hele dag zitten glunderen omdat ik jarig ben!

 

angusfeest novafeest

Continue Reading