Hallo Zomer!

Vandaag begint de zomer en mag het nu dan ook wel eens een keer stoppen met regenen, toch? Voor mij is het vandaag sowieso een bijzondere dag want straks gaat mijn (niet meer zo) kleine zusje trouwen! Tijd voor Merle’s eerste bruiloft waarbij ze niet in meer mijn buik zit. Ik heb zo’n zin in deze zomer! Lekker kneuterig met mijn gezinnetje leuke dingen doen.

Continue Reading

Lichamelijke opvoeding!?

Ik ben altijd dol op school geweest, ik vond alle vakken (met uitzondering van 6 vwo wiskunde B… de horror) leuk en over het algemeen had ik het prima naar mijn zin op school. Ik was zo’n kind dat na twee weken zomervakantie al begon te zeuren wanneer ik weer naar school mocht, 6 weken vakantie daar kan ik nu alleen maar van dromen hoor…

Maar er waren twee uren per week (of was het 1 uur?, het was in ieder geval verschrikkelijk genoeg) waar ik niet met plezier op terug kijk: Gym. Of beter gezegd, lichamelijke opvoeding (ze probeerden het nog mooi te verwoorden). Alsof er nog iets op te voeden viel aan mijn lichaam, dat was een verloren zaak.

Ik krijg nog wel eens buikpijn als ik er aan denk, wat een verschrikkelijk vak.

Natuurlijk werd ik vaak als laatste gekozen, maar dat vond ik niet eens zo erg want als je als laatste wordt gekozen dan weet je zeker dat ze niks van je verwachten. Wat veel erger was waren de momenten dat ze wel iets van me verwachten. De momenten dat ik echt NIET kon voorkomen dat ik een bal in mijn handen kreeg en ik iets met die bal moest gaan doen.
Als ik er aan denk voel ik mezelf weer verstijven, die brandende ogen van mijn klasgenoten terwijl ik zo snel mogelijk de bal met enige coördinatie in de richting van een meer atletische klasgenoot probeer te krijgen (die dan hopelijk ook nog in het juiste team zat). Ugh

Sorry.

Ik heb geprobeerd om het leuk te vinden, om er iets van te maken maar het zit gewoon niet in me. Ik heb geen hand, oog, bal coördinatie en een lichte (lees: zware) vorm van bal-fobie.

Het ergste nog waren de dagen dat we ‘iets nieuws’ gingen proberen, dan hoopte ik toch stiekem ergens een verborgen talent voor te hebben. Zoals die keer dat we gingen wand-klimmen en ik vol enthousiasme omhoog ging om vervolgens met een soort kaasschaaf-effect weer lang de muur naar beneden te zakken. Mijn armen hebben namelijk helemaal niet genoeg kracht om mijn lichaam omhoog te houden.

Of die verschrikkelijke lessen met zo’n turntoestel waar je op af moest rennen en dan een of ander kunstje moest doen. Ik was natuurlijk te bang en stopte halverwege, of als ik wel de moed verzamelde om te springen knalde ik meestal keihard tegen die kast (?) op.
En die keer dat een klasgenoot met zijn teen tussen de grote trampoline kwam en er OVERAL bloed lag. Als ik mezelf niet bezeerde dan deed iemand anders het wel.

Maarja, elke week moest het er toch weer van komen. Je kan natuurlijk niet elke week je gymkleren vergeten of ongesteld zijn (dat geloven ze op een gegeven moment ook niet meer helaas).

Dus ontwikkelde ik een aantal overlevingstechnieken, waaronder:

1. Tijdens teamsporten: actief rondlopen en meebewegen met je team, maar altijd uit de buurt van de bal blijven. Meestal stelde ik me voor dat er een soort magnetisch veld om de bal hing waar ik niet doorheen kon komen. Stil staan is niet goed want dat valt te veel op, dus subtiel bij de bal uit de buurt blijven was de beste oplossing.

2. Als iets mislukt (zoals het recht vooruit gooien van een speer) heb je ALTIJD last van je pols, of enkel als dat beter uit komt. Niet dat ik iemand voor de gek kon houden dat ik misschien stiekem wel goed in gym was. Maar soms moet je de wereld voor jezelf een beetje mooier maken he?

3. Blijf in de schaduw van een goede atleet, de meest fanatieke als het even kan. Zij zullen altijd eerder bij de bal zijn en jou beschermen tegen dat enge ding.

Oke, genoeg overdreven. Sorry voor alle gymliefhebbers die ik nu boos heb gemaakt 😉

Zelfs ik heb gym overleefd, er stond zelfs een voldoende op mijn cijferlijst aan het einde van mijn schoolcarrière (als je geen voldoende kreeg voor gym moest je ook wel HEUUL slecht zijn).

Maar wat ben ik blij dat ik nooit meer terug naar die gymzaal hoef.

 

*Disclaimer: neem mijn aanstel-gedrag met een korreltje zout. Mijn klaagzang is grappig bedoeld. Gymdocenten hoeven geen dreigbrieven te gaan sturen, jullie zijn vast heel lief en gym is belangrijk voor iedereen (ofzo)!*

Continue Reading

Een weekendje Brugge

Een week of twee geleden gingen manlief en ik een weekendje (eigenlijk was het een pre-weekend maar oké) naar België. We genoten van het schattige, romantische stadje Brugge. Waar we ons te buiten gingen aan friet en Belgisch bier.

Continue Reading