Vaarwel oktober.

Afscheid nemen is nooit leuk, maar toch nemen we vandaag afscheid van oktober. Gelukkig met in ons achterhoofd dat we haar volgend jaar weer mogen begroeten. Oktober bracht ons onverwachte dingen dit jaar zoals al die belachelijk warme dagen. Ik weet het nog niet of ik dit warme weer leuk vind, ik mis de kou namelijk wel een beetje.

Stiekem vind ik het helemaal niet erg om afscheid te nemen want november is mijn lievelingsmaand. In november staan een hoop leuke dingen te gebeuren, mijn moeder wordt 50 en ik word 25. Nou dat is toch al een heleboel feestelijkheid! Haal de ballonnen maar vast tevoorschijn!

Aan het einde van november mag ik van mezelf al de kerstboom opzetten (gewoon omdat ik het zoo leuk vind). Natuurlijk doe ik weer mee aan movember, al was dat vorig jaar ook geen succes. En hopelijk krijgen we nu eindelijk echt herfstweer want ik wil sjaals, winterjassen en gebreide truien aan gaan trekken.

Deze hele maand schreef ik elke dag stukjes (en zeurde daar ook lekker veel over). Vele late avonden zat ik achter mijn laptop, vierkante oogjes kreeg ik er van. Maar toch zou ik het zo weer doen (wellicht blog-mas?). Mezelf een beetje dwingen tot creativiteit helpt, zeker als ik weet dat er mensen zijn die er op zitten te wachten (ho.. ho.. dat is wel een beetje overdreven natuurlijk).

Elke keer dat ik radeloos een nieuw wordpress bericht begon en er een of twee zinnen had staan werd het uiteindelijk toch een heel stukje. Maar ik denk dat iets minder vaak schrijven en de tijd hebben om blogs over te lezen en later nog wat bij te werken uiteindelijk betere kwaliteit oplevert. Daarbij heb ik afgelopen maand zo’n beetje de inspiratie voor een heel jaar opgebruikt dus nu moet ik even herladen.

Dus, oktober, tot volgend jaar!

herfst4

Continue Reading

Ik ben mezelf niet meer.

Sinds een maand of wat krijg ik ineens post die aan iemand anders geadresseerd is. Mijn salarisstrookje wordt ineens aan iemand anders gestuurd. Ze heeft wel dezelfde voornaam maar er is toch iets anders. Daar achter Nienke staat ineens iets dat er niet hoort.

Ik ben dus getrouwd. En ik heet nu dus anders. Toen ik in het huwelijksbootje stapte zei ik daarmee vaarwel tegen mijn achternaam. Natuurlijk ging dit geheel vrijwillig en ben ik er hartstikke blij mee maar toch is er iets heel vreemds aan. De naam waar ik 24 jaar mee doorbracht, de naam die ik boven honderden proefwerken zette en de naam waarmee ik mijn diploma’s ondertekende die is er niet meer.

Er zijn heel veel mensen die het raar vinden dat ik deze keuze maakte, ik heb zo vaak gehoord dat ‘ze dat zelf nooit zouden doen’. Waarom ik er wel voor koos weet ik ook niet zo goed, ik weet alleen maar dat ik het altijd zo heb gewild. Ik wil dezelfde naam als mijn man en alle 10 kinderen die we samen nog gaan maken… Onze naam staat nu voor ons gezinnetje (je snapt wel dat de katten ook mijn man zijn naam hebben gekregen) het symboliseert voor mij dat dit nu m’n belangrijkste familie is.

Een dubbele naam wilde ik niet, dat lijkt me zo onhandig, dan past hij nergens meer in van die invul vakjes. Dus toen ging ik maar voor de ouderwetse keuze: mijn meisjesnaam (hoe raar om dit woord te gebruiken..) ging het vuilnisvat in en er kwam iets anders voor in de plaats.

Maar goed, nu zit ik dus midden in het proces van mijn naam veranderen. Ach jongens wat heb ik een hekel aan die administratieve rompslomp. Overal gaat het weer anders. Van drie klikken op een website tot langskomen met je paspoort alles zie ik voorbij komen. Facebook heeft me gelijk op dag 1 al gefuckt (verander nooooit je naam na iets te veel wijn op je trouwfeestje). Mijn nieuwe naam heeft namelijk een tussenvoegsel die door autocorrect nu op Facebook met een hoofdletter staat. Lame! Omdat Facebook van ‘echte mensen’ houdt mag je maar 1x per 60 dagen je naam veranderen, dus ik moet nog even wachten voor ik het kan verbeteren.

Het zal een kwestie van tijd zijn, maar als ik nu mijn naam ergens zie staan dan heb ik niet het gevoel dat ik dit ben. Als ik gauw ergens mijn paraaf neerzet dan zet ik standaard nog mijn oude paraaf. Maar als ik er bij nadenk zet ik mijn nieuwe paraaf en dan word ik daar blij van. Hoe raar en onwennig het ook voelt ik ben blij met mijn keuze! Wie weet vergeet ik mijn meisjesnaam ooit nog wel een keer ūüėČ

 

Continue Reading

Nova’s maand overzicht

Mijn baasje zit vanavond bij de kapper, een concept dat ik als kat niet begrijp, haar dat je niet meer nodig hebt smeer je toch gewoon af aan de bank? Daarom neem ik het maar weer eens over op deze blog.

Omdat de maand voor mij al wel weer lang genoeg duurt, ik bedoel 28 dagen is een eeuwigheid voor een simpele rooie poes, leek het me een goed idee om even te reflecteren wat er deze maand allemaal is gebeurd. Bij deze, een beknopt overzicht van mijn maand.

Oktober, langzaam maar zeker worden de dagen steeds korter. Jammer omdat ik nu veel minder gelegenheid heb om in het zonnetje voor het raam te zitten. Maar mijn baasjes hebben de fleecedekentjes deze maand weer uit de kast gehaald dus dat is weer een pluspuntje.

Hoogtepunten van de maand, gezien vanuit een (licht obese) kat:

  • Ik werd gebruikt als proefdier voor een nieuwe smaak kattenvoer
  • De verbouwing van de supermarkt onder mijn huis was klaar, dus ik kon overdag weer tukjes doen. Welterusten Jumbo!
  • Ik kwam er achter dat ik, als ik mijn gewicht in de strijd gooi, best van mijn broertjes kan winnen met stoeien. Meestal ben ik echter te lui om mijn best hier voor te doen.
  • Iemand liet een bord met mayonaise op het aanrecht staan, dat heb ik lekker opgelikt!
  • Voor dierendag kregen wij nieuwe speeltjes, Murphy en Angus pikte bijna alles in maar ik kon nog net een balletje voor mezelf inpikken.
  • Mijn papa en mama zijn nu getrouwd, ik ben eindelijk geen buitenechtelijk kind meer.
  • Er verschenen gekke oranje dingen in de woonkamer. Pompoenen ofzo. Ze roken wel lekker.

Dieptepunten van de maand:

  • Ik moest mee doen aan een smaaktest van kattenvoer, helaas smaakte het voer naar surimi (ik weet nog steeds niet wat het is maar lekker vind ik het niet).
  • De verbouwing van de supermarkt onder mijn huis begon wat de rust wreed verstoorde. Lig je even lekker een tukje te doen en dan wordt je opeens wakker van vreemde geluiden die van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat te horen waren.
  • Mijn baasjes zaten erg veel avonden met dat metalen ding met een appeltje er op op schoot. Iets met bloggen ofzo. Schijnt allemaal weer heel belangrijk te zijn.

Zo jongens dit is wel weer het maximale van mijn cognitieve vaardigheden.

nova3 nova2 nova1

 

nova4

Continue Reading

Twee soorten mensen.

Ik denk dat er twee soorten mensen zijn: mensen die hard op meezingen met liedjes op de radio en mensen die dat niet doen. Natuurlijk is het oké dat er verschillende soorten mensen zijn en ik vind iedereen even lief. Laat dat voor op staan.

Maar goed, twee soorten mensen dus. Ik kan me persoonlijk niet inhouden als ik een liedje op de radio hoor wat ik leuk vind, of eigenlijk wat ik ken en mee kan zingen. Minstens drie, vier of vijf keer per dag zing ik mee met de radio. Muziekaal talent ben ik niet mee geboren. Maar toch heb ik altijd de behoefte om te zingen en teksten van liedjes uit te kramen op de meest random momenten. Waarom?

Waarschijnlijk heeft het te maken met hoe goed ik me kan inleven in muziek en dan vooral in songteksten. Van muziek heb ik niet zo veel verstand (het bewijs is te vinden in mijn gitaar die hangt te verstoffen in de studeerkamer) maar ik hou van tekst. Ik hou van het gevoel dat ik krijg van een nummer met woorden waar ik me mee kan inleven. Als er dus zo’n nummer met mooie/lieve/leuke/verdrietige tekst voorbij komt dan zing ik mee. Bij romantische liedjes denk ik aan mijn man en de romantische momenten die we samen meemaakten. Verdrietige liedjes over pijnlijke onderwerpen maken me soms (oke vaak) bijna aan het huilen, zeker bij iets wat ik zelf heb meegemaakt.

Ik hou van muziek die is als po√ęzie, met bijzondere zinnen en nieuwe, bijna pijnlijke, manieren om gevoelens te uiten. Maar ik hou ook heel erg van vrolijke muziek over de liefde en hoe mooi het leven is.

Ik verwonder me altijd over mensen die niet meezingen. Beleven zij het nummer net zo als ik? Voelen ze meer of minder? Vinden ze het misschien eng als mensen merken dat een liedje ze iets doet? Zingen ze wel mee als ze alleen thuis zijn? Ik hoop het, want iedereen zou af en toe moeten zingen. Ook al is het vals.

Of zoek ik gewoon te veel achter iets simpels? Waarschijnlijk wel. Ik ben in ieder geval op het punt in mijn leven dat het me niet meer uit maakt als ik vals zing. Als ik wil zingen dan doe ik dat!

Mijn favoriete nummers op dit moment:

You can fit me
Inside the necklace you got when you were sixteen
Next to your heartbeat where I should be
Keep it deep within your soul

Photograph, Ed Sheeran


There’s a drumming noise inside my head
That starts when you’re around
I swear that you could hear it
It makes such an all mighty sound

Drumming song, Florence + the machine


They say I’m too young to love you
They say I’m too dumb to see
They judge me like a picture book
By the colors like they forgot to read
I think we’re like fire and water
I think we’re like the wind and sea
You’re burning up, I’m cooling down
You’re up, I’m down
You’re blind, I see
But I’m free

Brooklyn Baby, Lana del Rey


She’s got lions in her heart
A fire in her soul
He’s a got a beast in his belly
That’s so hard to control
‘Cause they’ve taken too much hits
Taking blow by blow
Now light a match, stand back, watch them explode

Superheroes, the script


 

 

Continue Reading

Ik ging Ploggen

Omdat mijn inspiratie toch een beetje begint te verminderen en oktober nog een week duurt moet ik terugvallen op wat minder originele dingen. Toen ik mijn blog begon besloot ik dat ik geen tag’s ¬†(van die wat ‘staat er in je keukenkastje?’ vragenlijstjes bedoel ik dan..) ging invullen omdat ik daar zo’n middelbare school/hyves/CU2 gevoel bij krijg. Ik show jullie met liefde g√™nante foto’s van mij in mn starwars pyjama maar het niveau moet hier natuurlijk wel een beetje hoog blijven… Dus ging ik opzoek naar een ander idee dat ik ongegeneerd kon jatten.

De photo-blog (plog) zag ik op een aantal blog’s al wel eens voorbij komen, zo liet Aline van Paperboats haar katten ploggen¬†en het was briljant! Dus toen dacht ik: dit kan ik ook, ik heb immers een fascinerend leven. Dus op deze druilerige vrijdag in oktober fotografeerde ik mijn dag.

plog22plog23

6.30: Mijn ongecensureerde gezicht (Ja hoor we houden het hier lekker realistisch) als ik net wakker wordt gemaakt door Murphy en co. Co wilde niet op de foto omdat ze te druk bezig waren met een speelgoedmuis.

plog21 plog20

 

7.20 Tijd om fris en fruitig te vertrekken naar m’n werk! Ik ben lui dus ik ga altijd met de lift. Speciaal voor al mijn fans maakte ik een lift-selfie.

plog19 plog18

7.30 Tijd om met de trein te gaan!! Soms heb ik het gevoel dat mijn hele leven zich afspeelt in de trein zoveel tijd breng ik er in door.

plog17 plog16

7.50: Overstappen, vertraging, ach ja ik kijk nergens meer van op. Gelukkig was het maar 5 minuten en bemachtigde ik daarna het laatste stoeltje op het balkon, dus had ik lekker veel beenruimte!

plog15 plog14 plog13 plog7 plog6

8.00-8.30: Amsterdam!! Amsterdam!! (nee toch niet zo leuk als New York, New York). Elke morgen loop ik naar mijn werk door Amsterdam. Behalve als het regent, ik moe ben, zere voeten heb, mezelf zielig vind of gewoon geen zin heb. Nee even serieus, ik vind ’s morgens lopen heerlijk. Ik loop het liefst alleen (sorry collega’s) met muziek op, dan kan ik lekker nadenken en bijvoorbeeld blogjes verzinnen. Lopen ontspant me, maakt me wakker en in het park in Amsterdam zie je nog eens wat! Zoals die halfnaakte man die elke morgen een soort karate staat te doen met zijn hond.. tja..

plog5 plog4 plog3

8.30-17.00 WERK!! Workin’ nine to five! Afgezien van deze drie plaatjes geen foto’s van mijn mysterieuze werkzaamheden. Laten we zeggen dat er iets met bloed en iets met pipetteren en epjes was (zoals mijn man zou zeggen..).

plog2 plog1

Tussendoor: Pauze! Met vieze koffie en chemische cup a soup, die ik toch elke dag weer drink. Omdat ik het eigenlijk best lekker vind.

plog24 plog25 plog26 plog27

17.00 Weekend! Tijd om de tocht naar huis weer te maken. Van een mega volle trein waar ik moest staan naar een uitgestorven trein. Omdat er niemand naar het einde van de wereld wil (lees: Almere Buiten).

plog10

Thuis aangekomen: In mijn hal beneden stinkt het al een paar dagen naar cheetos/hondensnoepjes/vis door elkaar. Dit is het gezicht dat ik maak als ik mijn flat binnen kom.

plog9

18.00 JAAAAAA mama is thuis!!!! attack!

plog8

18.30. Op vrijdag mag ik patat! Wat niet betekend dat ik het niet op andere dagen van de week niet nog eens eet.

plog29 plog30 plog31

 

Na het eten besloot ik te kijken of ik met wat ik nog in huis een cake kon bakken, en dat lukte! Hoera!

plog32 plog33

Daarna deed ik een mega grote afwas en begon ik aan deze blog! Tot zover mijn dag, maar het is pas 21.50 dus wie weet wat er nog kan gebeuren. Alhoewel ik heb mijn pyjama al aan. Who am I kidding? Welterusten.

 

 

Continue Reading

Droom van een Friends-fan.

Dit jaar is het 20 jaar geleden dat de eerste aflevering van Friends¬†werd uitgezonden (ja we worden echt al weer zo oud…). Ter ere van dit jubileum was er in New York, voor een maand, een ‘Central Perk‘ pop up cafe. En wie was er ook al weer in New York vorige maand? Juist, dat moet toch wel voorbestemd zijn.

Toen ik er achter kwam dat Central Perk¬†(het cafe waar de vrienden in de serie altijd koffie zitten te drinken) dus helemaal niet echt bestond en ik nooit koffie kon gaan drinken bij Gunther was ik zwaar teleur gesteld. Hier moet bij gezegd worden dat ik toen denk ik 13 was ofzo, ik had het concept van filmstudio’s nog niet helemaal begrepen.

Maar goed, ik ben opgegroeid met Friends. Thuis hadden we alle seizoenen op dvd en ze zijn grijs gedraaid! Ken je dat gevoel dat je een serie zo veel kijkt dat de acteurs die er in spelen een beetje familie zijn? Dat dus. Al die keren dat ik me als tiener niet vrolijk voelde vertrok ik naar NY om even bij mijn vrienden langs te gaan (oke nu klink ik echt heel sneu..). Maar Chandler, Monica, Rachel, Phoebe, Ross en Joey wisten me altijd weer blij te maken. Friends heeft tevens bijgedragen aan de ontwikkeling van mijn engelse taalgebruik, omdat ik al gauw zonder ondertitels keek.

Een aantal weken voordat we op huwelijksreis naar NY vertrokken zag ik om 7.00 ’s ochtends een nieuwsbericht voorbijkomen over het Friends pop-up cafe. Ik schreeuwde/schudde/schopte natuurlijk gelijk mijn man wakker en deed daarna een paar dansjes. Want toen ik 20 keer de data bekeek realiseerde ik me dat we hier gewoon heen konden gaan!

In New York vertrokken wij een aantal middagen na dat het cafe opende richting Lafayette street. Waar we ons optimistisch wilde aansluiten in de, niet zo heel lange, rij. Na een paar dodelijke blikken en een heel serieus uitziende bewaker die ons aanwees waar de rij begon bleek dat we toch iets langer moest wachten. De rij stond namelijk bijna het hele blok rond. Maar ik moest en ik zou er naar binnen, dus stonden we dik een uur te wachten tot we eindelijk onze Central Perk koffie kregen (die wel gratis was btw).

Binnen stonden allerlei voorwerpen uit de show en kleding die de acteurs droegen. Er lagen scripts en overal foto’s van momenten uit de serie. Het allermooiste was ‘DE’ bank, dat lelijke oranje ding, die stond er ook. En je mocht er ook nog selfies (door iemand anders gemaakt dan..) op maken!!!

Anyways, deze Friends-fan had de dag van haar dromen. Eenmaal thuis gekomen hebben we gelijk alle afleveringen gedownload om weer te gaan kijken.

friends6friends friends5 friends4 friends2 friends3

Continue Reading